Hiçbir konuda duygusallaşmanın anlamı yok. Duygusal olmak hayatta kalmaya yardımcı olmadı. Önemli olan her şeyi öğrenmek, durumu analiz etmek, bir eylem planı seçmek ve ardından cesurca hareket etmekti. Bil, düşün, seç, yap. O listede "hissetmeye" yer yoktu. Bean'in duyguları olmadığından değil. Önemli bir şey söz konusu olduğunda onlar hakkında düşünmeyi, üzerinde durmayı ya da kararlarını etkilemelerine izin vermeyi reddetti.
(No point in getting emotional about anything. Being emotional didn't help with survival. What mattered was to learn everything, analyze the situation, choose a course of action, and then move boldly. Know, think, choose, do. There was no place in that list for "feel." Not that Bean didn't have feelings. He simply refused to think about them or dwell on them or let them influence his decisions, when anything important was at stake.)
"Ender'in Gölgesi"nde Bean karakteri, özellikle hayatta kalma ve karar verme söz konusu olduğunda nesnelliğin duygusal tepkilerden daha önemli olduğunu vurguluyor. Duyguların yargıyı gölgelemesine izin vermenin verimsiz olduğuna inanıyor. Bunun yerine sistematik bir yaklaşımı savunuyor: gözlemleyin, analiz edin, bir eylem planı seçin ve onu kararlı bir şekilde uygulayın. Bu yöntem, kritik anlarda duygusal müdahalelerden arındırılmış bir zihniyet uygulayarak mantığa ve açıklığa öncelik verir.
Bean, kendi içinde duyguların varlığını kabul etse de, önemli zorluklarla karşılaştığında bilinçli olarak onlarla ilgilenmemeyi seçiyor. Duygulara boğulmanın etkili karar vermeyi engelleyebileceğini anlıyor. Yalnızca bilgiye, düşünceye, seçime ve eyleme odaklanarak, duygusal çalkantıların dikkat dağıtıcı unsurları olmadan başarıya ulaşmayı amaçlıyor ve kritik durumlarda duygusal tarafsızlığın gerekli olduğu inancını güçlendiriyor.
