Hiçbir zaman çok geç olana kadar dinlemediler ve sonra sadece sert zeka ve şeylerin ne olabileceğine dair güçlü hatırlatıcılar, algıladıkları gibi, olmadıkları gibi güçlü hatırlatıcılarla dinlemediler.
(They never listened until it was too late, and then only with stern forbearance and strong reminders of what might have been-had things been as they were perceived to be, which they were not.)
Alıntı, derin bir pişmanlık duygusunu ve kaçırılan fırsatları yansıtıyor. Bu, insanların çoğu zaman çok geç olana kadar uyarılara veya tavsiyelere dikkat etmediklerini, bu noktada koşullar farklı olsaydı olabileceklere dair bir katılık duygusu ve arzulu bir özlem sergileyebileceklerini öne sürüyor. Bu, eylemsizliğin sonuçlarıyla karşılaşıncaya kadar tavsiye veya uyarıları görmezden gelme yönündeki yaygın insan eğilimini vurgulamaktadır.
Bu duygu, hayattaki pek çok senaryoya genel olarak uygulanabilir ve başkalarından gelen girdilere karşı dikkatli ve anlayışlı olmanın önemini vurgular. Algıların gerçeği çarpıtabileceği fikri, karar vermenin sıklıkla yanlış yönlendirilmiş inançlar tarafından gölgelendiğini ve bunun da öngörü başarısızlığına yol açtığını göstermektedir. Sonuçta bu alıntı, pişmanlık duymadan önce etrafımızdakilerin içgörülerine ve deneyimlerine kulak vermemiz konusunda uyarıcı bir hatırlatma görevi görüyor.
