Endonezya'nın ilk Cumhurbaşkanı Sukarno, ülkenin Hollanda sömürge yönetiminden bağımsızlık mücadelesinde önemli bir figürdü. 6 Haziran 1901'de doğdu ve ulusal birliği ve milliyetçiliğin önemini savunan güçlü bir lider ve ulusal kahraman olarak ortaya çıktı. Sukarno, etnik ve dini farklılıkları aşan tutarlı bir Endonezya kimliğinin gerekliliğini vurgulayan "nasyonellik" kavramını destekledi. Onun vizyonu, çeşitli grupların ortak bir amaç altında birleşmesine yardımcı oldu ve sonuçta Endonezya'nın 1945'te bağımsızlığına yol açtı. Sukarno, bağımsızlık hareketindeki rolünün yanı sıra, Endonezya'nın siyasi manzarasının şekillenmesinde de önemli bir rol oynadı. Çeşitli kesimleri yönetime dahil etmeyi amaçlayan ancak çoğu zaman otoriter uygulamalara yol açan bir "Yönlendirilmiş Demokrasi" sistemi kurdu. Karizması ve hitabet yeteneği onu sevilen bir figür haline getirdi ancak başkanlığı aynı zamanda ekonomik zorluklar ve siyasi huzursuzluk gibi zorluklarla da karşı karşıya kaldı. Sukarno, Soğuk Savaş sırasında hem Batı hem de Doğu bloklarıyla ilişkileri dengelemeye çalıştı ve Endonezya'ya destek sağlamak için küresel politikayı yönlendirdi. Sukarno'nun mirası karmaşıktır; Endonezya'nın bağımsızlığına yaptığı katkılardan ve ulusal bir kimlik oluşturma çabalarından dolayı hatırlanıyor. Bununla birlikte, otoriter yönetimi ve ardından 1967'deki devrilmesi, çeşitliliğe sahip bir ülkede demokratik yönetimi sürdürme mücadelelerini vurguluyor. Geleceğin liderlerine ve istikrarlı ve demokratik bir Endonezya için süregelen arayışlara zemin hazırladığı için Endonezya tarihi üzerindeki etkisi hâlâ önemini koruyor. 6 Haziran 1901'de doğan Sukarno, Endonezya'nın ilk Cumhurbaşkanıydı ve ülkenin sömürge yönetiminden bağımsızlık mücadelesinde önemli bir rol oynadı. Milliyetçiliği teşvik etti ve ulusal kimlik duygusunu geliştirerek Endonezya'nın çeşitli nüfusunu birleştirmeye çalıştı. Sukarno'nun Endonezya'nın oluşumu sırasındaki liderliği ve karmaşık mirası bugün ülkeyi etkilemeye devam ediyor.