Hem annem hem de babam Asya'da siyasi istikrarsızlığın olduğu bir dönemde büyüdüler. Amerika'ya ayak basmadan önce üniversite diplomaları almışlardı ama geçimlerini sağlamak için...

Hayat zor. Park cezaları var, ÜFE var, Kardashian'lar var; hepimizin yataktan kalkmayı başarması bir mucize.

Kendinizi hiçbir şeyin kalmadığı bir yere götürüyorsunuz ve sonra kendinizi bir adım daha zorlamanız gerektiğini anlıyorsunuz. İçinde bulunulması zor bir yer.

Hiçbir hayalim yok. Artık Madrid'den bahsetmeyeceğim. Beni istemiyorlar. Bu bir sorun değil. İleriye doğru ilerliyorum; Dortmund'da iyiyim.

Ne zaman bir siyasi kampanya üzerinde çalışsanız, insanların yarısı sizden nefret ediyor. İşte böyle.

Rusya'da insanlar sert bir şekilde yetiştirildi. Eskiden Sovyetler Birliği'ydi. Herkesin Rusya'yı düşündüğünde aklına gelen şey, insanların ne kadar sert olduğudur.

Hiçbir şeyi değiştirmeyeceğim çünkü hatalar ve acılar, tüm büyük kavgalar kadar önemlidir. Beni bugün olduğum kişi yaptılar.

Kazalar bıçak gibidir; ya bize hizmet eder, ya da sapından tuttuğumuzda bizi keser.

Hepimiz zor dönemlerden geçiyoruz.

Her zaman sert kalıyorum.

İlk vuruşu aldığınızda, bu sizi bir nevi uyandırıyor: Bilirsiniz, onlar erkek ve bu, bir sürü darbeye göğüs gerebileceğiniz ve iyi olacağınızı, oyundan sonra hiçbir şey...

Antrenman malzemelerimizi, kavgalarda aldığımız ve orada yaşadıklarımızı hatırlatan şeyleri satmak zorunda olmamız üzücü, ancak daha sonra yeni şeyler alacağız.

Açıkça kabullenmek her zaman hayal kırıklığı yaratır.

Ben bir savaşçıyım; Mücadeleye devam edeceğim ve asla pes etmeyeceğim.

Öğrenme özürlüyüm ve sanırım bu beni yaptığım işe yönlendirdi.

Genel olarak bakıldığında artık işimi manevi hayatımın bir ifadesi olarak görüyorum ve bu şekilde baktığım için farklı bir merkezim var. Stres ve baskıyı yaşıyorum ama farklı bir...

Umarım insanlar bana hayatımın her gününde kazamı hatırlatır. Çünkü bu, ona sahip olan ve her şeyini kaybeden, aynı kapasitede geri alamamış ama yine de kendimi yeniden keşfeden...

Zor bir spor ve uzun zamandır bu işin içindeyim.

Kanserimi yendiğim için çok minnettarım ama yeni normalime alışmak zor oldu.

Savunmasız olduğunuzu bildiğinizde, güçlü ve zayıf yönlerinizi bildiğinizde, hayata daha iyi bir bakış açısıyla bakabilirsiniz.

Kişisel olarak ateşimi kaybettiğimi hissetmiyorum.

Stoper olarak çok fazla oynamadım ama bu maçlarda iyi iş çıkardığımı düşünüyorum.

Tüm ilerlemeler istikrarsızdır ve bir sorunun çözümü bizi başka bir sorunla karşı karşıya getirir.

Film yönetmeni olduğum için şanslıyım. Yaratabilirim, ifade edebilirim. Bu benim hâlâ hayatta olduğumu ve Kızıl Kmerlerin beni yok etmeyi başaramadığını kanıtlıyor.

Eğer bir unvanı kaybederseniz, bunun nedeni belki de rakiplerinizin sizden daha iyi olmasıdır. Ancak en üst kademeden düşürülmek gerçekten yürek parçalayıcı.

Varlıklı bir aileden gelmiyorum. Biz çok orta sınıfız, alt-orta sınıfız, bu benim değer verdiğim bir şey.

Ben küçükken babam terk etti ve ben annemin ailesiyle büyüdüm. ABD'de Yahudilerin bir araya gelip Küba'ya para gönderdiği vakıflar vardı, biz de bir kısmını aldık. Fakir bir aileydik...

Başınızı çamurdan kaldırıp bunu yapmalısınız.

Birleşik Krallık'taki tüm büyük organizasyonlarda görevlerde bulundum, ancak geçimimizi sağlamakta zorlanıyorduk. Hiç kavga etmediğiniz ve faturaların biriktiği zamanlar oldu.

Sanırım 'Ülke Dilbilgisi'nden sonra herkes 'Belki de öyledir' diye düşünüyor. 'Nellyville' gibi bir şeyle geri dönmek ve insanların bunu kabul etmesini ve takdir etmesini sağlamak harika...