Tüm İspanyol entelektüelleri büyük bir sevinç ve umut şarkısı söylediler. Artık İspanya temizdi. Artık her İspanyol Kiliseye ve Krala tamamen itaat ediyordu. Tüm Avrupa ülkeleri arasında yalnızca İspanya, artık tek bir varlık gibi inanan ve hareket eden sadık adamlardan oluşan birleşik bir kitleydi. İspanya'daki her düşünür ve şair, kitaplarında ve şarkılarında bu görkemli olayı, bu kutlu zamanı, İspanya'nın Altın Çağı'nın şafağını kutladı. İspanya'nın sonuydu.
(All Spanish intellectuals burst into one great song of joy and hope. Now Spain was clean. Now every Spaniard was wholly obedient to Church and King. Alone of all European countries, Spain was now one united mass of loyal men, believing and acting as one being. Every thinker and poet in Spain celebrated in book and song this glorious event, this blessed time, the dawn of Spain's Golden Age. It was the end of Spain.)
Bu pasaj, İspanyol tarihinin önemli bir anını vurguluyor ve entelektüeller arasında coşkulu bir birlik zamanını tasvir ediyor. İspanya'yı uyum ve bağlılığın amblemi olarak tasvir ederek, halk arasında Kilise ve hükümdara karşı yeni keşfedilen itaat ve sadakat duygusunu kutladılar. Bu yaygın sevinç, geleneksel otoriteyle uyumlu değerlerin kolektif olarak benimsenmesine işaret ediyor ve derin bir kültürel değişime işaret ediyor.
Ancak bu zafer anı ironik bir şekilde İspanya'nın gerilemesinin başlangıcı olarak görülüyor. Düşünürlerin ve şairlerin coşkulu kutlamaları, bireysel düşünce ve özgürlüğün kaybını maskeledi ve tek bir ideolojiye ve yönetime bağlılığın sonuçta ülkenin potansiyelini bastırdığını öne sürdü. Bu nedenle, her ne kadar muhteşem bir dönem olarak sunulsa da, İspanya'nın canlı entelektüel ve kültürel manzarası için sıkıntılı bir sonun habercisidir.
