diğerleri onun bir zekaya sahip olduğunu, fikirleri anlama yeteneğine sahip olduğunu biliyordu. Yeni insanlar beni gördüklerinde ne düşünecekler? Zaten körelmiş, kamburlaşmış bir vücut görecekler; beni ayaklarını sürüyerek yürürken görecekler; ellerimi pati gibi kullanmamı, üç yaşındaki bir çocuk gibi kaşığı tutmamı izleyecekler; benim kalın, yarı anlaşılır konuşmamı duyacaklar; ve böyle bir kişinin karmaşık ya da zor hiçbir şeyi anlayamayacağını varsayacaklardır, bileceklerdir.
(all the others knew that he had a mind, knew that he was capable of understanding ideas. What will new people think when they see me? They'll see a body that's already atrophying, hunched over; they'll see me walk with a shuffling gait; they'll watch me use my hands like paws, clutching a spoon like a three-year-old; they'll hear my thick, half-intelligible speech; and they'll assume, they'll know, that such a person cannot possibly understand anything complicated or difficult.)
Karakter, yeni insanların fiziksel görünümüne ve sınırlamalarına göre vereceği yargıları yansıtıyor. Körleşmiş vücudunun, tuhaf hareketlerinin ve net olmayan konuşmasının başkalarının onun zihinsel yeteneklerini küçümsemesine yol açacağından korkuyor. Derin endişe, onun fiziksel durumu ile karmaşık fikirlere ilişkin gerçek anlayışı arasındaki keskin zıtlıkta yatmaktadır.
Bu iç mücadele, insanların onu nasıl algıladığı ile gerçek zekası arasındaki kopukluğu vurguluyor. Bireyler hakkında görünür niteliklere dayalı toplumsal varsayımlardan oluşan daha geniş bir temayı vurgulayarak, yanlış anlaşılmanın acısını ve fiziksel zorluklara rağmen kişinin zihinsel yeteneklerinin tanınmamasının yarattığı hayal kırıklığını ortaya koyuyor.
