Kendisine sevgiyle, hayranlıkla, güvenle bakan askerleriyle birlikte koridorda yürüdü. Ona acıyla bakan Bean dışında. Bean, Ender Wiggin'in hayattan daha büyük olmadığını biliyordu. Tam olarak gerçek boyutlardaydı ve bu nedenle, hayattan daha büyük olan yükü onun için çok fazlaydı. Ama yine de buna katlanıyordu. Şu ana kadar.
(He walked down the corridor, lined with his soldiers, who looked at him with love, with awe, with trust. Except Bean, who looked at him with anguish. Ender Wiggin was not larger than life, Bean knew. He was exactly life-sized, and so his larger-than-life burden was too much for him. And yet he was bearing it. So far.)
Ender Wiggin koridorda ilerlerken etrafı ona hayranlıkla ve sarsılmaz bir sadakatle bakan askerleri tarafından kuşatılır. Ancak aralarında Ender'i derin bir endişe duygusuyla gözlemleyen Bean de vardır. Bu karşıtlık, Bean'in Ender'in taşıdığı ağır sorumluluklara ilişkin farkındalığını vurguluyor ve bu sorumluluklar, başkaları tarafından kendisine yüklenen beklentilerle daha da güçleniyor.
Bean, Ender'in öneminin abartılı bir kişiliğinden kaynaklanmadığının farkındadır; daha doğrusu, durumlarının gerçekliğini mükemmel bir şekilde somutlaştırıyor. Yine de, rolünün yoğun baskısına rağmen Ender bu zorluklarla dirençli bir şekilde yüzleşmeye devam ediyor. Şimdilik taşıdığı yüklerin üstesinden gelmeyi başarıyor ama mücadelesi elle tutulur cinsten.
