Sevdiğiniz kişi öldüğünde durum farklıdır. Ölümün korkunç bir sonu var. Ama bu nihaidir. Son. Ve cenaze töreni, aile toplantıları, yas tutma ve tüm bu gerekli ritüeller var. Ve yardım ediyorlar, inan bana. Aşkınızın nesnesi ortadan kaybolduğunda, keder ve acıyla baş etmenin hiçbir yolu yoktur.
(It's different when the person you love dies. There's an awful finality to death. But it is final. The end. And there's the funeral, family gatherings, grieving, all of those necessary rituals. And they help, believe me. When the object of your love just disappears, there's no way to deal with the grief and pain.)
Sevilen birini kaybetme deneyimi, derinden hissedilen derin bir kesinlik duygusunu beraberinde getirir. Birisi öldüğünde, bu, cenazeler ve aile toplantıları gibi acının işlenmesine yardımcı olan ritüellerin eşlik ettiği kesin bir sonun işaretidir. Bu gelenekler geride kalanların kayıplarıyla başa çıkmalarına yardımcı olur ve duygularıyla yüzleşmek için yapılandırılmış bir yol sunar.
Bunun tersine, sevilen bir kişinin herhangi bir açıklama yapılmadan ortadan kaybolması, yas sürecini karmaşık hale getirir. Acıyı kabul etmeye yardımcı olacak geleneksel törenler veya toplantılar olmadığından, yokluk, içinde gezinmesi zor bir boşluk bırakıyor. Bu belirsizlik, yasın daha yoğun ve kafa karıştırıcı bir biçimine yol açarak, kapanışı bulmayı zorlaştırabilir.
