Gözümüzün önünde olan şeyleri bize gösterilene kadar göremememiz, bazen bu kadar ciddi olmasaydı eğlenceli olurdu. Sanırım, muhtemelen başkalarınınki kadar iyi olan kendi gözlerimizi, beynimizi ve yaratıcı yeteneklerimizi kullanmak yerine, anlatılmaya, gösterilmeye ve öğretilmeye çok fazla güvenmeye geliyoruz.
(Our inability to see things that are right before our eyes, until they are pointed out to us, would be amusing if it were not at times so serious. We are coming, I think, to depend too much on being told and shown and taught, instead of using our own eyes and brains and inventive faculties, which are likely to be just as good as any other person's.)
Laura Ingalls Wilder, insanın bariz şeyleri, birileri onları vurgulayana kadar gözden kaçırma yönündeki eğlenceli ama ciddi eğilimini anlatıyor. Bu model, kendi algı ve muhakeme yeteneklerimize güvenmek yerine, dış rehberliğe rahatsız edici bir şekilde güvenmeyi ortaya koymaktadır. Wilder, bu bağımlılığın bağımsız düşünme yeteneğimizi engelleyebileceğini öne sürüyor.
Yazar, okuyucuları, başkalarından aldıkları rehberlik kadar etkili olabilecek kendi gözlemlerine ve yaratıcı düşüncelerine değer vermeye teşvik ediyor. Wilder, bireyleri kendi yargılarını ve içgörülerini geliştirmeye teşvik ederek, çevrelerindeki dünyayı anlamada kişisel eylemliliğe ve yaratıcı düşünceye dönüşü savunuyor.
