Ebeveynler her zaman en büyük hataları en büyük çocuklarına karşı yaparlar. Bu, ebeveynlerin en az bildiği ve en çok umursadığı zamandır; dolayısıyla hatalı olma olasılıkları daha yüksektir ve haklı olduklarında ısrar etme olasılıkları da daha yüksektir.
(Parents always make their worst mistakes with the oldest children. That's when parents know the least and care the most, so they're more likely to be wrong and also more likely to insist that they're right.)
Orson Scott Card'ın "Xenocide" adlı eserinden yapılan alıntı, ebeveynlerin ilk çocuklarıyla karşılaştıkları zorlukları vurguluyor. Bu, ilk doğan çocuğun genellikle en deneysel ebeveynlik yaklaşımlarına maruz kaldığını, ebeveynlerin hala işin inceliklerini öğrendiğini gösteriyor. Bu aşama, yanlış yönlendirilmiş kararlara yol açabilecek yüksek düzeyde özen ve endişe ile işaretlenir. Tecrübesizlik ve her şeyi mükemmel yapma arzusunun birleşimi çoğu zaman hatalarla sonuçlanır.
Bu dinamik, ebeveynler deneyim ve bilgelik kazandıkça ebeveyn rehberliğinin sonraki çocuklarla birlikte gelişme eğiliminde olduğunu vurguluyor. Haklı olmayı istemekle deneyimsiz olma gerçeği arasındaki gerilim, özellikle en büyük çocuk için karmaşık bir ilişki yaratır. Dolayısıyla bu alıntı, ebeveynliğin gelişen doğası ve bunun aile yapısı üzerindeki etkisi üzerine bir yansıma işlevi görüyor.
