Elbisenin önünü düzeltiyor, ellerine, ısırılmış tırnaklarına, sivri uçlu ayakkabıların içindeki büyük ayaklarına bakıyor. Bu bir kadın elbisesi, diye düşünüyor, genç bir kadın elbisesi. Bu bir kız elbisesi değil. Kızlık döneminin dışında kesinlikle çizginin diğer tarafındadır. Çok sessiz bir şekilde büyük bir şey söyleyen bir elbise; şu anda Alice'le konuşan bir elbise; ona daha önce hiç düşünülmemiş olasılıkları hissettiren bir elbise; parfümün, güzelliğin, dansın ve erkeklerin olasılığını. Bu elbise onun olabileceği kişidir, hatta daha fazlası.
(She smoothes the front of the dress, looking down at her hands, at her bitten fingernails, at her big feet in the pointy-toe shoes. This is a woman's dress, she thinks, a young woman's dress. It is not a girl's dress. It is solidly on the other side of the line outside of girlhood. It is a dress that says something big in a very quiet way; it is a dress that is talking to Alice right now, a dress that is making her feel possibilities never before considered, the possibility of perfume and pretty and dancing and boys. This dress is who she might be, only more so.)
[Bu pasaj çok önemli bir geçiş ve kişisel farkındalık anını etkili bir şekilde yakalıyor. Elbise kumaştan fazlasını simgeliyor; kızlık ve kadınlık arasındaki eşiği, kimliğin ve olasılığın sessiz bir beyanını temsil eder. Alice kendi özelliklerini (ısırılmış tırnaklar, büyük ayaklar) fark ettiğinde şu anki durumunun kesinlikle farkına varır, ancak elbise bir katalizör görevi görerek farklı bir geleceğe dair hayallerini uyandırır. Değişimi, büyümeyi ve yeni biri olmanın cazibesini temsil eder; daha kendinden emin, daha ifade edici, yetişkinliğin zevklerine ve karmaşıklıklarına daha açık. Elbisenin mesajının sessizliği, ergenliğin incelikli, bazen kafa karıştırıcı yolculuğuna paralellik gösteriyor; burada içsel dönüşümlere genellikle giyim gibi dış işaretler eşlik ediyor. Bu sahne, duygusal ve gelişimsel dönüm noktalarını işaretlemede küçük nesnelerin ve anların önemini vurguluyor. Derinden yankılanıyor ve bize giyim gibi eserlerin katmanlı anlamlar taşıdığını, değişimin ve tutkunun sembolü olarak hizmet ettiğini hatırlatıyor. Elbise, potansiyeli kucaklayan ve kendini keşfetme vaadini simgeleyen bir metafora dönüşüyor ve sıradan nesnelerin bile kim olabileceğimizi anlamamız için güçlü kanallar olabileceğini vurguluyor. Bu sayede anlatı büyümeyle ilgili evrensel bir gerçeği yakalıyor: Bu sadece fiziksel olarak yaşlanmayla ilgili değil, aynı zamanda içsel evrimle ve daha önce keşfedilmemiş arzuların ve olasılıkların uyanmasıyla ilgili.]
