Burası Dünya, diye düşündü. Binlerce kilometre çapında bir küre değil, pırıl pırıl bir gölü olan bir orman, tepenin zirvesinde, ağaçların arasında gizlenmiş bir ev, sudan yukarı doğru çıkan çimenli bir yokuş, sıçrayan balıklar ve su ile gökyüzü arasındaki sınırda yaşayan böcekleri almak için saldıran kuşlar. Dünya cırcır böceklerinin, rüzgarların ve kuşların sürekli gürültüsüydü. Ve onunla çok uzaktaki çocukluğundan konuşan bir kızın sesi.
(That is the Earth, he thought. Not a globe thousands of kilometers around, but a forest with a shining lake, a house hidden at the crest of the hill, high in the trees, a grassy slope leading upward from the water, fish leaping and birds strafing to take the bugs that lived at the border between water and sky. Earth was the constant noise of crickets and winds and birds. And the voice of one girl, who spoke to him out of his far-off childhood.)
Kahraman, Dünya'yı devasa bir küre olarak değil, canlı ve samimi bir manzara olarak yansıtıyor. Bir orman, ışıltılı bir göl ve ağaçların arasında yer alan, doğanın güzelliğini ve sadeliğini vurgulayan ilginç bir evle tamamlanan sakin bir ortam hayal ediyor. Onun tanımı, suya atlayan balıklar ve böceklerin peşinde havada süzülen kuşlarla yaşam görüntülerini çağrıştırıyor ve canlılık ve uyumla dolu bir dünyayı tasvir ediyor.
Dünyayla olan bu bağlantı, cırcır böceklerinin, rüzgarın ve kuşların sesleriyle yankılanarak doğal yaşamın bir senfonisini yaratıyor. Ona çocukluğundaki bir kızı hatırlatıyor, o daha basit zamanların masumiyetine ve neşesine duyulan nostaljiyi ve özlemi çağrıştırıyor. Görüntüler ve duyusal ayrıntılar, yalnızca fiziksel bir yer değil, aynı zamanda geçmişine bağlı anılar ve duygular diyarı olan bir dünyanın resmini çiziyor.
