Herkes akıllı, duyarlı ve iyi olsaydı, dünya oldukça sıkıcı bir yer olmaz mıydı? Konuşacak ne bulabilirdik?
(Wouldn't it be a rather drab world if everybody was wise and sensible…and good? What would we find to talk about?)
L.M. Montgomery'nin "Rüzgarlı Kavakların Anne'si"nden yaptığı alıntı, herkesin bilgeliğe, duyarlılığa ve iyiliğe sahip olması durumunda hayatın canlılığını ve heyecanını kaybedeceği fikrini yansıtıyor. Farklı kişiliklerin ve bakış açılarının yokluğu, ilgi çekici konuşmaların ve deneyimlerin eksikliğine yol açarak dünyayı monoton ve öngörülebilir hale getirebilir. Bireysel tuhaflıklar ve kusurlar, insan etkileşiminin zenginliğine katkıda bulunur.
Bu düşünce bizi benzersizliğin güzelliğini ve hayatı ilginç kılan insani kusurların çeşitliliğini takdir etmeye sevk eder. Herkesin aynı ideallere bağlı kalması ilişkilerin derinliğini ve farklılıklardan alınan hazzı azaltabilir. İnsanlığın karmaşıklığını kutlamak bağlantılarımızı güçlendirir ve tartışmalarımızı canlı ve anlamlı tutar.
