Bana göre anı ile otobiyografi arasındaki fark, anı kitabının öncelikle belirli bir hikayeyi anlatmak için var olması, oysa otobiyografinin bir yaşamın tam bir anlatımı olmaya...

Michel Houellebecq'in bazı kitaplarını okuyordum ve aklıma gelen ilk şey bunların gerçekten komik olduğu, en iç karartıcı şeyleri tüm yönleriyle anlattıklarıydı.

Roman yazmak istiyorum, tiyatro yazıp yönetmek istiyorum.

Annem sıkı bir okuyucuydu ve babam bir gazetenin başyazarıydı.

Ne zaman kurgu dışı bir kitap yazsam dava ediliyorum.

Bir an olsun, güzel yaşlı Walt Whitman, senin kelebeklerle dolu sakalını görmeyi ihmal etmedim.

Otobiyografik yazılardan kaçınmıyorum ama kendi otobiyografik yazımın bu kadar basit olmasıyla da ilgilenmiyorum. Beni en çok etkileyen şeyler genellikle anlamlarını kendim bulmam gereken...

Yıllar geçtikçe öğrendiğim şeylerden biri de oyunculuğun bir zanaatı olduğu gibi yazmanın da bir zanaatı olduğudur. Yazarlık stajımı yapmamıştım. Kiralık yazar olmayı denedim ama...

Kurgu yazarlarının herkes hakkında yazabileceğini düşünüyorum. Bir karakter yazıyorsanız ve onun sizin için taşıdığı tek şey başkalığıysa, o zaman bir karakter yazmamışsınız...

Açıklamaların yapıldığı bir kitap olmasını istemedim.

Sanırım Kraliçe, babası George VI hakkındaki kitabımdan hoşlandı.

Kafiyeli şiirler ve oyunlar yazmayı gerçekten seviyordum.

Benim lezzetli vakit geçirme fikrim harika bir kitap okumaktır. Ama hayatımın hakim tutkusu hakikatin ve ilahi olanın peşinde olmaktır.

14 yaşıma kadar bir kitapçıya bile girmedim çünkü ilk cumartesi işimi alana kadar kitap almaya param yetmiyordu, ama altı ya da yedi yaşıma geldiğimde neredeyse her cumartesiyi yerel...

Eğer şiir, İncil'in hitap ettiği aynı ihtiyaçlara ve özlemlere, aynı umutlara ve korkulara yönelirse, dağıtım konusunda ona rakip olabilir.

Destansı olanla mücadele ediyorum. İnsanlar benim destansı olduğuma karar verdiler; destan derken büyük, ağır bir kitabı mı kastediyorsunuz? 'David Copperfield' büyük bir kitap; epik mi?...

Daha az çocuğum olsaydı ya da daha erken yaşta çocuk sahibi olsaydım daha fazla kitap yazardım diye düşünüyorum, ama genel olarak kitapların onlara biraz daha az kıvılcım katacağını...

Tüm harika hikayeler gibi korkularımız da dikkatimizi edebiyatta olduğu kadar hayatta da önemli olan bir soruya odaklıyor: Bundan sonra ne olacak?

Hamlet, Shakespeare'in Brutus üzerine çalışmasının sonucudur.

Mesela 'Ölüm Işını'ndaki lisedeki her çocuğun liseye birlikte gittiğim birinden esinlendiğini fark ettim.

Bence bazı açılardan dizilerle daha ilginç bir hikaye anlatımı elde edersiniz, çünkü 1. kitapta kendinizi bir köşeye sıkıştırdıysanız, bundan kurtulmak için daha akıllı olmanız...

New York'ta Shakespeare yapmayı çok isterim.

Şair hiçbir şeyi onaylamaz ve bu nedenle asla yalan söylemez.

Bir müsveddenin mektup kutusundan çıkarken çıkardığı o pis sesin uzmanı oldum.

Bir kitabın işlemesi için... işleyen bir gerçeklik olması gerekir. Karakterin gerçek olması gerekiyor ve derin bir gizliliğe sahip bir casus için de tam olarak böyle olacağını...

Kısa öykü pazarına girmek zordur, ancak bir dergi editörü her zaman dergisini satacak büyük isimler aramaz; eğer öyküler iyiyse, yeni gelenlerin öykülerini denemeye daha isteklidirler.

Ayrıca yayıncılık gücünden o kadar uzağız ki yayıncılık politikalarına erişimimiz yok, her ne kadar kişilerarası politikalar da olsa elbette.

Her kitabı nasıl yazacağınızı öğrenmelisiniz.

Sonuçta şiirin önemi şairin ne söylediğiyle değil, nasıl söylediğiyle ölçülür.

Nobel için asla Doğulu bir yazarı seçmeyeceklerini sanıyordum. Şaşırdım.