Bir müsveddenin mektup kutusundan çıkarken çıkardığı o pis sesin uzmanı oldum.
(I became a connoisseur of that nasty thud a manuscript makes when it comes through the letter box.)
Bu alıntı, çoğu zaman sıradan bir olaydan (bir müsveddenin posta kutusundan ulaşması) elde edilen tuhaf bir keyif anını mizahi bir şekilde yakalıyor. Pek çok yazarın veya hevesli okuyucunun tanıyabileceği duyusal bir deneyimi vurguluyor: yavaşça yere çarpan kağıdın tatmin edici sesi, yeni bir hikayenin başlangıcını, yeni bir fikri veya belki de birisinin sıkı çalışmasının doruğunu işaret ediyor. 'Uzman' kelimesinin kullanımı bu basit eylemi yüceltiyor ve aksi takdirde rutin bir gürültü olarak göz ardı edilebilecek olanın incelikli bir şekilde takdir edildiğini ima ediyor. Bizi günlük hayatımızdaki sıradan olayları yeniden düşünmeye ve onlardan zevk veya anlam bulmaya davet eder. Belki bir yazarın beklentisini, bir okuyucunun hevesini, hatta bir yayıncının gönderileri rutin olarak kabul etmesini yansıtıyor olabilir. Özellikle dijital iletişimin hakim olduğu bir çağda, yaratıcı ile alıcı arasındaki somut bağlantıyı somutlaştıran, elle yazılan veya daktiloyla yazılan sayfaların ortaya çıkmasında belli bir romantizm var. Bu ifade aynı zamanda kelimelerin dönüştürücü gücüne de incelikli bir şekilde işaret ediyor; fiziksel olarak tezahür edebilir, iz bırakabilir ve duyusal anıları uyandırabilirler. 'İğrenç ses' bazılarına olumsuz görünse bile, burada neredeyse nostaljik veya sevgi dolu bir şekilde takdir ediliyor ve gürültü ve dokuların basit rutinlere olan bağlılığımızı nasıl derinleştirebileceğini vurguluyor. Bazen sıradan olanın, takdir edildiğinde dünyayla ve yazılı sözcüklerle ilişkimizi zenginleştiren gizli bir çekicilik veya anlam içerdiğini kabul ederek, bize günlük deneyimlerimizde güzelliği bulmamızı hatırlatır.
