Kendini adamış bir Hıristiyan yaşamı yaşamak kişisel inançtan daha fazlasını gerektirir; kişinin başkalarını nezaketle, anlayışla ve sükunetle etkileme biçimleriyle kendini gösterir. Bireyler Mesih'in öğretilerini içtenlikle takip etmeye kararlı olduklarında, eylemleri genellikle etraflarındakiler için bir umut ışığı haline gelir. Davranışlarındaki parlaklık, karanlık zamanlarında yolları aydınlatır; onların rahatlatıcı sözleri sıkıntılı kişilere teselli sağlar; ve onların iç huzuru, hayatın kaosunun ortasında ilahi varlığın bir kanıtı haline gelir. Böyle bir yaşam, doğal olarak başkalarına karşı empatik hizmete kadar uzanan şefkat, sabır ve alçakgönüllülük gibi nitelikleri geliştiren, Tanrı ile derin bir bağı yansıtır. İnanlıların imanları geliştikçe, geliştirdikleri iç huzur bulaşıcı hale gelir ve onların ilahi lütfun araçları olarak hizmet etmelerini sağlar. Bu karakter ışıltısı topluluklara ilham verebilir, ruhsal gelişimi teşvik edebilir ve sevgi ile doğruluğun yeşerdiği bir ortamı teşvik edebilir. Nihayetinde, kutsanmış bir yaşam, maneviyatın yalnızca kişisel kurtuluşla sınırlı olmadığını, karanlıkta ışık, acı içinde teselli ve kargaşa ortasında barış yayarak dünyayı aktif olarak etkilediğini gösterir. Bize, Tanrı'ya olan gerçek bağlılığın içsel olarak kalmayıp, toplumu bir bütün olarak yükselten merhamet ve nezaket eylemleriyle dışsal olarak tezahür ettiğini hatırlatır.