Bu alıntı, iki manevi rol (rahip ve şaman) arasında derin bir ayrım yaparak, onların yetkilerinin kaynağını ve ilahi olanla olan ilişkilerini vurguluyor. Rahipler toplumsal yapılar çerçevesinde konumlandırılır; rolleri öncelikle toplumsal onaylama ve resmi koordinasyondan ortaya çıkar. İstikrarı, geleneği ve kolektif kimliği vurgulayan, ortak bir kültürel veya dini bağlamda var olan tanrılara adanmış ritüeller gerçekleştirirler. Öte yandan, şamanlar manevi güçlerini, genellikle kendi 'tanıdıklarıyla' veya kişiselleştirilmiş tanrılarla derinden yakın karşılaşmaları içeren kişisel psikolojik deneyimlerden alırlar. Bu, şamanın otoritesinin dışarıdan empoze edilmek yerine içsel ve bireysel olduğu maneviyata daha öznel, hatta belki de varoluşsal bir yaklaşımı yansıtıyor.

Bu ayrım, maneviyat ve dinin doğası hakkındaki önemli temaların altını çizmektedir. Rahip inancın kodlanmış, kurumsallaşmış ifadesini temsil ederken, şaman kişisel dini deneyimin deneyimsel ve dönüştürücü yönlerini örneklendirir. Aynı zamanda toplumsal düzen ile manevi yaşamdaki bireysel keşif arasındaki dinamikler üzerine düşünmeye de davet ediyor. Şamanın tanrısallıkla bağlantısı akıcıdır, gelişmektedir ve kişisel kimlik ve psikolojik süreçlerle derinlemesine iç içe geçmiştir; bu durum, rahibin tanrısının kalıcı ve toplumsal varlığıyla tezat oluşturur.

Bu bakış açısı, dini uygulamaların daha geniş bir şekilde takdir edilmesini teşvik eder ve bizi manevi otoritenin sadece sosyal onaydan değil, aynı zamanda içsel psikolojik yolculuklardan da nasıl ortaya çıkabileceğini düşünmeye zorlar. Joseph Campbell'ın içgörüsü bizi kutsal deneyime giden çeşitli yolları tanımaya ve hem toplulukları birbirine bağlayan toplumsal ritüellere hem de bireysel anlamı tanımlayan kişisel karşılaşmalara değer vermeye davet ediyor.