Duanın etkinliğinin birisinin aktif olarak dinlenip dinlemediğine dayanmadığı sonucuna varıyor. Bu perspektif, meditasyon ve kendini keşfetme aracı olarak duanın içsel değerini vurgulamaktadır. Nihayetinde, maneviyat anlayışını dönüştürür, dua etme eyleminin amacı hakkındaki geleneksel inançlara bakılmaksızın anlam ve önem taşıyabileceğini düşündürür.