Bir Ruminarii savaş gemisinin komutanı olmak, onun rütbeye suikast ve acımasızlık yoluyla yükseldiği ve bu nedenle Tidhii Mah'k'hai (Deniz Komutanlığı, yani Suth'un Kraliçesi) tarafından üstü kapalı olarak güvenilmez olduğu anlamına geliyordu. Fethettiği tebaalara cömert porsiyonlarda vahşet uygulaması ve uzaylılarla karşılaştığında hızlı ve acımasızca hareket etmesi bekleniyordu. Kısacası kötü örnek olması bekleniyordu.
(Being the commander of a Ruminarii war vessel meant that he had risen to the rank by means of assassination and ruthlessness and was therefore implicitly distrusted by the Tidhii Mah'k'hai {Naval Command, that is The Queen Of Suth Herself.} He was expected to mete out, in generous portions, brutality to conquered subjects and to act swiftly and mercilessly in dealing with alien encounters. In short, he was expected to be a bad example.)
Bu alıntı, askeri ve otoriter bir bağlamda liderliğin karanlık ve kasvetli bir tasvirini sunuyor. Suikast ve acımasızlık yoluyla iktidara yükseliş, hayatta kalma ve hakimiyet uğruna ahlakın bir kenara bırakıldığı bir sistemi vurguluyor. Burada dikkate değer olan, güven ve beklenti paradoksu: Komutanın sorgulanabilir yöntemlerine ve yüksek otoriteye karşı örtülü güvensizliğe rağmen, hem korkuluyor hem de ona, caydırıcı ve mutlak otoritenin sembolü olarak hareket ederek vahşeti uygulaması emanet ediliyor. "Kötü örnek" olmanın sadece hoşgörüyle karşılandığı değil aynı zamanda bir kontrol yöntemi olarak arzu edildiği bu tür rejimler altında gücün doğası hakkında çok şey anlatıyor. Korku ve liderliğin bu iç içe geçmesi, bu tür bir yönetimin maliyeti (hem sorumlular hem de ezilenler üzerinde yarattığı psikolojik yük) ve böyle bir sistemin sürdürülebilir olup olmadığı veya yalnızca daha fazla şiddet üretmeye mahkum olup olmadığı konusunda soruları gündeme getiriyor. Ek olarak, uzaylı karşılaşmalarından bahsetmek anlatının kapsamını genişletiyor, hızlı ve acımasız tepkiler gerektiren dış tehditlere işaret ediyor, yıldızlararası veya fantastik bir ortamda askeri komuta etiğini daha da karmaşık hale getiriyor. Dayatılan acımasız beklentiler, belki de sertliğin yönetimin hem aracı hem de dili olduğu gerçek dünyadaki savaş zamanı liderlikleri veya diktatörlükler hakkında bir yorum olarak tasarlanmış, zulmün sistemik bir şekilde benimsendiğini ortaya koyuyor. Sonuçta alıntı, acımasız dünyalarda gücün hem tutulduğu hem de uygulandığı mekanizmaları açığa çıkarıyor ve okuyucuyu liderlik, güven ve siyasi ve askeri hırsın insani maliyeti hakkındaki rahatsız edici gerçeklerle yüzleşmeye zorluyor.
