Feministler öcü ataerkilliği yıkıp hayatın her alanında erkeklere hükmetseler bile yine de mutlu olamayacaklar çünkü içten içe bunun sahte bir zafer olduğunu bilecekler. Rakibinizin standartlarını yükseltip aşmak yerine, rakibinizi kendi standardınıza düşürerek elde edilen başarı, başarı değildir. Sıradanlık bu.
(Even if feminists tear down the bogeyman patriarchy and dominate men in all areas of life, they still won't be happy because deep down, they'll know it's a false victory. Achievement obtained by lowering your opponent to your standard as opposing to rising and surpassing their standard of output isn't achievement. It's mediocrity.)
Bu alıntı, hakimiyet ve karşılaştırma yoluyla başarı kavramına meydan okuyor. Gerçek başarının, başkalarını basitçe baltalamak veya alaşağı etmekten ziyade, başkalarını aşmak ve standartları yükseltmekten kaynaklanacağını ileri sürer. Eğer bireyler ya da gruplar zaferlerinin başkalarını aşağılamaya dayalı olduğunu düşünüyorlarsa, bu kazanımlar yüzeyseldir ve sonuçta tatmin edici değildir. Bu nedenle gerçek ilerleme, 'kötünün iyisi' olmaya razı olmak yerine, mevcut standartların daha yükseğinin hedeflenmesini gerektirir. Başarının doğası üzerine düşünmeye sevk eder: Bu, rakipleri yenmekle mi yoksa kişinin kendi sınırlarını aşmakla mı ilgilidir? Sonuçta sürdürülebilir başarı, zafer kisvesine bürünmüş sıradanlıktan ziyade, kendini geliştirme ve mükemmellik için çabalamayla gelir.
