Bu sırada kendimin farkında olmadığım sürece süresiz olarak üşümeye hazırım. Bu bir düzeyde işkence gibi görünüyor ama pek çok insan bunun için dua ediyor, kim bilir.
(I'm down for indefinitely chilling as long as I'm not self-aware during it. That seems like it could be torture on some level but a lot of people pray for that so who knows.)
Bu alıntı bilinç paradoksunu ve insanın kaçış arzusunu derinlemesine inceliyor. Konuşmacı, sonsuz bir şekilde rahatlama isteğini ifade ediyor, ancak bu tür anlarda kişisel farkındalığın verdiği rahatsızlıktan korkuyor; farkındalığın bazen boş zamanları nasıl bir tür zihinsel acıya dönüştürebileceğinin altını çiziyor. Bazı insanların koşulsuz mutluluk ya da unutkanlık durumu için dua ettiğinden bahsetmek, zihinsel huzur arayışının çoğu zaman bilinçten vazgeçmeyi içerdiğini ve bunun hem arzu edilebilir hem de korkutucu olabileceğini düşündürmektedir. Farklı farkındalık durumlarının mutluluk, rahatlama ve acı çekme algımızı nasıl etkilediği üzerine düşünmeye davet ediyor. Sonuçta insanlığın bilinçle olan karmaşık ilişkisini ve yakalanması zor barış arayışını vurguluyor.
