Üçteki amatörün sızlanmasına ya da beşlik eleştirmenin çığlığına rağmen iki kere ikinin dört etmeye devam edeceğini iddia ediyorum.
(I maintain that two and two would continue to make four, in spite of the whine of the amateur for three, or the cry of the critic for five.)
Bu alıntı, popüler düşünceden veya alternatif sonuçlara yönelik bireysel arzulardan bağımsız olarak, nesnel gerçeğin sarsılmaz doğasının altını çiziyor. Sesli protestolar veya şüphecilik onlara meydan okuduğunda bile gerçeklerin nasıl sabit kaldığını vurguluyor. 'İki artı iki dört eder' konusunda ısrar etme fikri, mantıksal ilkelerin ve ampirik gerçekliğin kalıcı kesinliği için bir metafor görevi görür. 'Üç kişilik amatörün sızlanması', deneyimsiz veya dikkatsiz kişilerin, belki de kafa karışıklığından veya basitleştirme arzusundan dolayı temel gerçekleri çarpıtabileceğini veya yanlış anlayabileceği anlamına gelir. Bu arada, 'beş kişilik eleştirmenin çığlığı', belki de zıtlık veya farklı bakış açıları nedeniyle temel gerçekleri kanıt veya akıl yoluyla değil, yalnızca meydan okuma veya itiraz yoluyla değiştirmeye veya sorgulamaya çalışabilen şüphecilere veya eleştirmenlere işaret eder. Daha geniş anlamda, bu alıntı, muhalefet karşısında gerçeklere ve akıl yürütmeye sadık kalmanın bir hatırlatıcısı olarak görülebilir. Bizi, gerçek bilginin veya gerçeğin popüler duyguya veya eleştiriye değil tutarlılığa, mantığa ve kanıtlara bağlı olduğunu düşünmeye davet ediyor. Bunun farkına varmak, entelektüel uğraşlarda ve günlük karar alma süreçlerinde dayanıklılığı geliştirebilir ve bizi öznel görüşlerden ziyade doğruluk ve gerçeğe değer vermeye teşvik edebilir. Sonuçta, gerçekliğin farklı bir versiyonunu tercih edenlerin gürültü ve anlaşmazlıklarıyla karşı karşıya kalsa bile, neyin doğru olduğu kanıtlanabilir bir şekilde netliği ve güveni korumanın önemine değiniyor. Bu kararlı duruş, çoğu zaman birbiriyle çelişen anlatılarla dolu bir dünyada anlayış bütünlüğünün korunmasına yardımcı olur.
