Saatin kaç olduğunu göremediğim için bilgisayar ekranımın üst köşesini bantlardım. Sadece kelimelerle yetindiğim ve öğle ya da akşam yemeğinde dünyada neler olup bittiğini bilmediğim fikri hoşuma gidiyor.
(I used to tape over the top corner of my computer screen so I couldn't see what time it was. I like the idea that I'm just with the words and not knowing what's going on with the world, when it's lunch or dinner.)
Bu alıntı, modern yaşamın dayattığı sürekli bilgi yağmuru ve zaman kısıtlamalarından kopmak için bilinçli bir çabanın altını çiziyor. Birey, saati kapatarak kendisini tamamen şimdiki ana ve kelimelerin gücüne, dış dikkat dağıtıcılardan uzak bir şekilde kaptırmak için özel bir alan yaratır. Farkındalık arzusunu ve daha yavaş bir tempoyu yansıtıyor ve bize basit, anlık deneyimlerde teselli bulmak için dijital bunalımdan ara sıra geri adım atmanın önemini hatırlatıyor.
