Bir filmi yönetmenin öngördüğü şekilde izlemek, çoğu zaman onu sanatsal ve teknik niteliklerini en üst düzeye çıkaracak şekilde tasarlanmış bir ortamda deneyimlemeyi gerektirir. Tiyatro ortamı, görsel hikaye anlatımını, daha küçük ekranların veya kişisel cihazların sıklıkla taklit edemeyeceği sürükleyici ses, ölçek ve netlikle tamamlayan kolektif bir deneyim sağlar. Destansı anlatıların görkeminden performanslardaki ince nüanslara kadar büyük tiyatro, duygusal etkileşimi artırıyor ve izleme deneyimini yükselten duyusal bir etki sunuyor. İzleyicilerin kendilerini film yapımcısının amaçladığı atmosfere tamamen kaptırmalarına, daha az optimal izleme koşullarında gözden kaçabilecek ayrıntıları ve nüansları anlamalarına olanak tanır. Dahası, tiyatroda izlemek ortak bir deneyimi teşvik eder ve izleyicileri hikaye anlatımının ortak takdiri yoluyla birbirine bağlar. Teknolojik gelişmeler, çeşitli cihazlardan film izlemeyi daha erişilebilir hale getirirken, bu kişiselleştirilmiş ortamlar çoğu zaman, surround ses sistemleri ve devasa ekranlar gibi filmlerin gerçek anlamda sinema hissi vermesini sağlayacak hayranlık uyandıran yönlerden yoksundur. Sonuçta bu ayar, film yapımcısının vizyonunun bütünlüğünü korur ve sinema sanatının, basit izlemeyi sürükleyici bir olaya dönüştüren yüksek kaliteli görseller ve sesle, büyük ekranda orijinal olarak deneyimlenmesi gerektiği gibi korunmasına yardımcı olur.