Mimaride büyük ve güzel olan herhangi bir şeyi restore etmek, ölüleri diriltmek kadar imkansızdır. Bütünün yaşamı olarak ısrar ettiğim şey, yalnızca işçinin eli ve gözüyle verilen o ruh asla hatırlanamaz.
(It is impossible, as impossible as to raise the dead, to restore anything that has ever been great or beautiful in architecture. That which I have insisted upon as the life of the whole, that spirit which is given only by the hand and eye of the workman, can never be recalled.)
John Ruskin'in bu sözü, mimari eserlerin içindeki eşsiz öze ve bunların ardındaki yeri doldurulamaz işçiliğe derinlemesine değiniyor. Restorasyon, çoğunlukla asil bir niyetle sürdürülse de doğası gereği sınırlıdır. Ruskin, büyük mimarinin kendine özgü ruhunun (onu salt inşaatın ötesinde, yaşayan, nefes alan bir sanat eserine yükselten şeyin), benzersiz bir şekilde yaratıcısının orijinal el işçiliğinde yattığı fikrini vurguluyor. Bu ruh sadece maddi değildir; zanaatkârların ellerine, gözlerine, zamanlarına, kültürlerine, ilhamlarına yakalanıyor. Fiziksel nesnelerin aksine, bu ruh bir kez kaybolduğunda kolayca yeniden bir araya getirilemez veya yeniden canlandırılamaz. Tıpkı ölüleri diriltmenin imkansızlığı gibi, bir şaheserin orijinal canlı özü de, ölümünden veya önemli ölçüde bozulmasından sonra sonsuza kadar erişilemez kalır. Bu bakış açısı, restorasyondan ziyade korumaya derin bir saygıyı teşvik ederek toplumları ve bireyleri mimari mirası çürümeden önce korumaya teşvik ediyor. Aynı zamanda bizi, bazı kayıpların geri döndürülemez olduğunu ve özgün yaratımın parçaların toplamından daha fazlası olduğunu kabul ederek, her türlü yenilemeye nasıl yaklaştığımızı yeniden düşünmeye davet ediyor. Ruskin'in sözleri yalnızca mimaride değil aynı zamanda evrensel olarak da yankı buluyor; özgünlüğün değerini ve tarihin belirli bir anında ortaya çıkan insan yaratıcılığının yeri doldurulamaz doğasını güçlendiriyor.
