Bana göre zihinsel dua, arkadaşlar arasındaki samimi bir paylaşımdan başka bir şey değildir; bizi sevdiğini bildiğimiz Kişiyle sık sık yalnız kalmak için zaman ayırmak anlamına gelir. Önemli olan çok düşünmek değil, çok sevmek ve sizi sevmeye en çok sevk eden şeyi yapmaktır. Sevgi büyük bir zevk değil, her şeyde Tanrı'yı memnun etme arzusudur.
(Mental prayer in my opinion is nothing else than an intimate sharing between friends it means taking time frequently to be alone with Him who we know loves us. The important thing is not to think much but to love much and so do that which best stirs you to love. Love is not great delight but desire to please God in everything.)
Bu alıntı, ilahi olanla kişisel ve samimi bir diyalog olarak zihinsel duanın özünü güzel bir şekilde özetliyor. Bu tür bir duanın ezberden okumak veya entelektüel egzersizlerden ziyade, sevgi ve gerçek niyetle işaretlenmiş samimi bir bağı geliştirmekle ilgili olduğunu vurgular. Birlikte anları paylaşan arkadaşlar benzetmesi bize manevi konuşmaların sıcak, özgün ve açık olabileceğini, güven ve sevgiye dayalı olabileceğini hatırlatır. Mesaj, inananları bu kutsal arkadaşlığa zaman ayırmaya teşvik ederek, Tanrı ile sık sık kasıtlı yalnız kalmanın imanı ve kişisel gelişimi güçlendirdiği fikrini güçlendiriyor. Alıntı, özellikle, aşk algısını salt duygusal zevkten, kişinin hayatını ilahi iradeyle uyumlu hale getirmeye yönelik yürekten bir arzuya doğru değiştiriyor. Bu bakış açısı bizi yüzeysel duyguları aşmaya ve hayatımızın her alanında Tanrı'ya hizmet etmek ve onu memnun etmek için daha derin bir özlem beslemeye zorlar. Maneviyattaki gerçek sevginin, geçici sevinç anlarından ziyade, gerçek bağlılığa dayanan eylemlerle ifade edildiğini öne sürüyor. Düşüncenin yerine sevginin vurgulanması, kişinin niyetinin samimiyetinin entelektüel titizlikten daha önemli olduğu daha içe dönük, yürekten bir uygulamayı teşvik eder. Tanrı'nın sevgi dolu varlığı bir teselli ve rehberlik kaynağı haline gelir ve inanlıları sevgiye, bağlantı kurma arzusuna ve maddi dikkat dağıtıcı şeylerden vazgeçmeye dayalı bir dua yaşamı geliştirmeye teşvik eder. Sonuçta bu alıntı bize duayı ruhumuzu zenginleştiren ve eylemlerimizi ilahi uyuma yönlendiren dinamik, sevgi dolu bir ilişki olarak görmemiz için ilham veriyor.
