Çarşaflarım son birkaç aydır hiç bu kadar temiz olmamıştı. Başka bir şey olmadan onları zar zor yeniden takıyordum ve hararetli bir şekilde onları söküp iki kat sabunla çamaşır makinesine tıkıyordum ve tüm "ekstra" düğmelere basıyordum: ekstra yıkama, ekstra durulama, ekstra su, ekstra sıkma, gece çarpacak şeylere karşı ekstra koruma.
(My sheets had never been so clean as they had in the past few months. I hardly got them on again before something else happened and I was feverishly ripping them off and stuffing them in the wash with double amounts of soap and all the "extra" buttons pushed: extra wash, extra rinse, extra water, extra spin, extra protection against things that go bump in the night.)
Son aylarda çarşaflarımın temizliği eşi benzeri görülmemiş bir seviyeye ulaştı. Öyle görünüyor ki, onları yatağa koyduktan birkaç dakika sonra, öngörülemeyen bir olay meydana geliyor ve beni onları hemen çıkarmaya sevk ediyor. Çarşaflarım sık sık yoğun bir temizleme sürecinden geçtiğinden, bu aralıksız yıkama döngüsü bir rutin haline geldi.
Kendimi çamaşır makinesinde lekesiz çıktıklarından emin olmak için birden fazla ayar kullanırken buluyorum. Mükemmel temizlik arayışı içinde ekstra sabun ekliyorum ve ekstra yıkama, durulama ve sıkma döngüleri gibi çeşitli özellikleri etkinleştiriyorum. Çarşaflarımı anlatılmamış tehditlerden korumaya yönelik bu tuhaf arzu, bu kaotik zamanlarda benimsediğim endişe ve özenin bir karışımını vurguluyor.
