Bu yüzden kontrol edebildiğimiz alanlarda mükemmellik için çabalıyoruz ve bu bizim ve daha da önemlisi çocuklarımız için mutluluk ve neşe sağlayan şey değil.
(So we strive for perfection in the areas in which we can control, and that isn't necessarily what provides contentment and joy for ourselves and, more importantly, for our children.)
Bu alıntı mükemmellik arayışı ile gerçek mutluluk arasındaki zıtlığı vurguluyor. Mükemmelliğe ulaşmak için sıklıkla hayatımızın bazı yönlerini kontrol etmeye odaklanırken, gerçek tatmin ve neşenin başka yerlerde, belki de kabullenmede, ilişkilerde veya şimdiki anı takdir etmede yatabileceğini öne sürüyor. Çocuklardan söz edilmesi, yalnızca dış başarılara bağlı olmayan bir refah duygusunu geliştirmenin öneminin altını çiziyor. Ulaşılamaz standartların peşinden koşmak yerine, önceliklerimiz üzerinde düşünmemizi ve hem kendimizin hem de genç nesillerin mutluluğunu gerçekten besleyen şeylere değer vermemizi teşvik eder.
