Bu alıntı, film eleştirmenlerinin yapımın bütçesine ve algılanan prestijine dayalı olarak sıklıkla önyargılı algısını vurguluyor. Bu, eleştirmenlerin muhtemelen gösteriş, gösteriş veya ticari başarı beklentileri nedeniyle büyük bütçeli yapımları daha sert bir şekilde inceleme veya yargılama eğiliminde olduklarını gösteriyor. Tersine, sınırlı kaynaklarla hazırlanmış daha küçük, bağımsız veya öğrenci yapımı filmler aynı düzeyde incelemeye sahip olmayabilir ancak genellikle özgünlükleri, yaratıcılıkları ve tutkuları nedeniyle takdir edilir. Bu karşıtlık, sanatta eleştiriyi etkileyen beklentiler ve önyargılar hakkında önemli değerlendirmeleri gündeme getiriyor. Eşitsizlik, kalite ve sanatsal değerin yalnızca finansal yatırımla belirlenmediği, aynı zamanda hikaye anlatımının, yenilikçiliğin ve adanmışlığın derinliği tarafından da belirlendiği fikrinin altını çiziyor. Değerlendirmelerimizin gerçekten sanatsal değerle mi ilgili olduğu yoksa bütçe ve üretim ölçeği gibi dış faktörlerden mi etkilendiği konusunda bizi düşünmeye sevk ediyor. Üstelik bu alıntı, sanatın değerlendirilmesinde daha anlayışlı ve eşitlikçi bir yaklaşımı teşvik ediyor; anlamlı ve etkili çalışmaların her üretim düzeyinden gelebileceğini kabul ediyor. Bu, kültürel ve sanatsal beğeninin finansman gibi yüzeysel göstergelerle sınırlı olmaması gerektiğini hatırlatıyor. Bunun yerine, sanatın gerçek özü, onu hayata geçirmek için ne kadar harcanmış olursa olsun, izleyicileri harekete geçirme, onlara meydan okuma veya onlara ilham verme yeteneğinde yatmaktadır.