En huzurlu ve mutlu anlarımızdan bazılarının, sabahın erken saatlerinde, yatakta uyanık yatarken sessizlikte yaşandığı fikrini düşünmek büyüleyici. Bu dönem genellikle zihnin özgürce sürüklendiği, dış taleplerin engellemediği, hayatlarımız, arzularımız ve şükran anlarımız üzerine düşünmemize olanak tanıyan aralıktır. Şafak öncesi saatlerin dinginliği, kaos veya sorumluluklarla lekelenmemiş benzersiz bir mutluluk biçimi sunarak iç gözlem için bir sığınak yaratabilir. Pek çok kişi bu anlarda teselli bulur, varoluşlarına dair derin bir sakinlik ve netlik duygusu hisseder. Sanki bu kısacık saatler, aktif olarak herhangi bir faaliyetle meşgul olmasak bile, iç huzurumuzu ve hayatta kalmanın basit zevklerini nazik bir şekilde hatırlatıyor. Bu bakış açısı, mutluluğun her zaman dışsal başarılardan değil, aynı zamanda içsel memnuniyet ve farkındalıktan kaynaklandığının bilincinde olarak bizi bu sakin sabahların tadını çıkarmaya teşvik eder. Bizi yavaşlamaya ve genel refahımıza önemli ölçüde katkıda bulunan, genellikle gözden kaçan küçük anları takdir etmeye teşvik eder. Belki de mutluluk, yeni bir günün beklentisinde, şafağa eşlik eden sessiz umutta ya da hayatın deneyimleriyle yüzleşmek için başka bir fırsata sahip olduğumuzu bilmenin rahatlığında yatmaktadır. Sonuç olarak bu düşünce, huzur ve neşenin en özel, iç gözlem anlarımızda bizim için erişilebilir olduğu fikrinin altını çiziyor ve insan mutluluğunun özüne dair derin bir gerçeği ortaya çıkarıyor. ---Samuel Johnson---