Kırmızı ve altın şafağın habercisi olan zayıf gri ışık penceremi hafifçe aydınlattı. El yordamıyla bir mum aradım, buldum ve yaktım ve küçük ışığı sayesinde kasede yüzen gülün ölmek üzere olduğunu gördüm. Daha güvenli bir gemi için terk edilmiş, denize açılmaya elverişli olmayan minik tekneler gibi suyun üzerinde yüzen yapraklarının çoğunu çoktan kaybetmişti. Sevgili Tanrım, dedim. Bir an önce geri dönmeliyim.
(The weak grey light that serves as harbinger of red and golden dawn faintly lit my window. I fumbled for a candle, found and lit it, and by its little light saw that the rose floating in the bowl was dying. It had already lost most of its petals, which floated on the water like tiny, un-seaworthy boats, deserted for safer craft.Dear God, I said. I must go back at once.)
Hikaye, geceden şafağa geçişi işaret eden loş bir ışığın pencereden içeri girmesiyle başlıyor. Anın sessiz aciliyetini hisseden anlatıcı bir mum yakar. Bu küçük aydınlatma kaynağı, suyun üzerinde terk edilmiş tekneler gibi yüzen, yapraklarını kaybeden, mücadele eden bir kase içindeki gülü ortaya çıkarıyor. Bu görüntüler kırılganlık ve yaklaşmakta olan kayıp hissini yansıtıyor.
Bu dokunaklı sahnenin ortasında anlatıcı, güvenli ve güzel bir yere dönmeye yönelik derin bir özlemi ifade ederek durumun duygusal ağırlığını vurguluyor. Ölmekte olan güle yapılan atıf sadece zamanın geçişini değil aynı zamanda ihmalin sonuçlarını da simgelemektedir. Çok geç olmadan, değer verilen şeyle yeniden bağlantı kurmak için güçlü bir arzu uyandırır.
