Bu alıntı, çevrimdışı ve çevrimiçi kimliklerimiz arasındaki giderek bulanıklaşan çizgileri vurguluyor. Dijital varlığın sıklıkla gerçek hayat algılarını yansıttığı veya etkilediği bir çağda Qi Xiangfu'nun hikayesi, modern bireylerin dijital anlatılar aracılığıyla çok yönlü varoluşları nasıl inşa ettiğini örnekliyor. Kendini üçüncü şahıs olarak tanımlama kavramı, özellikle saygın yazarlara ayrılan formaliteyle, çevrimiçi ortamlarda kök salmış olsa bile, kişinin nasıl algılandığına ve kendini tanıtmaya verilen öneme dair derin bir farkındalığa işaret ediyor. Böyle bir yaklaşım, geleneğe saygı duyan ve modern hikaye anlatımı yöntemini benimseyen kültürel bir karışımı yansıtır. Aynı zamanda çevrimiçi platformların, kişinin kimliğinin bir uzantısı olarak hizmet edebileceğini ve muhtemelen bireylerin belirli görseller oluşturduğu ve kendi içsel benliklerini veya isteklerini en iyi şekilde yansıtacak şekilde seçilmiş hikayeleri paylaştığı bir kendini iyileştirme biçimi olarak hizmet edebileceğini öne sürüyor. Bu olgu, özgünlük ve sanal kişiliklerin gerçek hayattaki bireylere ilişkin anlayışımız üzerindeki etkisi hakkında ilginç soruları gündeme getiriyor. Sosyal etkileşimin sınırları dijital alanlara doğru genişledikçe, insanlar çevrimiçi benlikleri hakkında daha bilinçli hale geliyor ve çoğu zaman bu temsilleri çevrimdışı versiyonlarıyla eşit derecede, hatta daha fazla önemli olarak görüyorlar. Qi Xiangfu'nun yaklaşımı, yazılı metin ile dijital izlenimlerin iç içe geçtiği ve kişisel anlatıyı kültürel önem düzeyine yükselttiği daha geniş bir toplumsal değişimin altını çiziyor. Bu etkileşim muhtemelen çağdaş toplumda kimliğin, saygının ve bireyselliğin nasıl algılandığını etkiliyor ve dijital ayak izlerimizin artık bütünsel benlik algımızın ayrılmaz bir parçası olduğunu gösteriyor.