სასაცილო იყო. უფროსები ამ ყველაფერს ასე სერიოზულად აღიქვამენ, ბავშვები კი ერთად თამაშობდნენ, თან თამაშობდნენ, ასევე სჯეროდათ, სანამ უცებ უფროსები ძალიან შორს წავიდნენ, ძალიან ცდილობდნენ და ბავშვებს შეეძლოთ დაენახათ მათი თამაში.
(It was funny. The adults taking all this so seriously, and the children playingalong, playing along, believing it too until suddenly the adults went too far, tried too hard, and the childrencould see through their game.)
ციტატა ასახავს ირონიულ გათიშვას უფროსებსა და ბავშვებს შორის, ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ ჩაერთვნენ ბავშვები თავდაპირველად ზრდასრულთა ქცევის სერიოზულობაში. უფროსები ხშირად დიდ ინვესტიციას ახდენენ თავიანთ რწმენასა და ქმედებებში, ელიან, რომ ბავშვები მიჰყვებიან მათ, ხოლო ბავშვები ერთად თამაშობენ, შთანთქავენ მათ გარშემო არსებულ დრამასა და სერიოზულობას.
თუმცა, იმ მომენტში, როდესაც უფროსები ზედმეტად ახერხებენ კონტროლის ან გავლენის მოხდენის მცდელობებს, ბავშვები აცნობიერებენ ფასადს. ისინი ხედავენ პრეტენზიას, აცნობიერებენ აბსურდულობას უფროსების ქმედებებში. ეს ცვლილება ასახავს უდანაშაულობის დაკარგვას და იმ მომენტს, როდესაც ბავშვები იწყებენ ზრდასრულთა რეალობის სირთულეების გაგებას.
