Alex, dronken of nuchter, maakte geen onderscheid tussen de uren van dag en nacht, noch de operaties die hij zo goed kende, want er was geen dag en nacht waar zijn werk betrokken was. Er was alleen het platte licht van fluorescerende buizen in kantoren die nooit gesloten waren.
(Alex, drunk or sober, made no distinction between the hours of day and night, nor did the operations he knew so well, for there was no night and day where his work was concerned. There was only the flat light of fluorescent tubes in offices that never closed.)
In Robert Ludlum's 'The Bourne Supremacy' toont het personage Alex een niet -aflatende toewijding aan zijn werk, waaruit blijkt dat hij zich niet bewust is van het verstrijken van de tijd, of hij nu onder invloed is of niet. Het concept van nacht en dag vervaagt in zijn wereld en benadrukt de intensiteit en meedogenloosheid van zijn activiteiten.
Het verhaal benadrukt de kunstmatige aard van zijn omgeving, gekenmerkt door de koude, constante gloed van fluorescerende verlichting in altijd geopende kantoren. Deze setting weerspiegelt de psychologische tol van zijn werk, waarbij normaliteit en routine worden verstoord door eeuwige activiteit en eisen.
