wszyscy inni wiedzieli, że ma umysł, wiedzieli, że jest w stanie rozumieć idee. Co pomyślą nowi ludzie, kiedy mnie zobaczą? Zobaczą ciało, które już zanika, jest zgarbione; zobaczą, jak chodzę chwiejnym krokiem; będą patrzeć, jak używam rąk jak łap, ściskam łyżkę jak trzylatek; usłyszą moją gęstą, na wpół zrozumiałą mowę; i założą, będą wiedzieć, że taka osoba nie jest w stanie zrozumieć niczego skomplikowanego i trudnego.
(all the others knew that he had a mind, knew that he was capable of understanding ideas. What will new people think when they see me? They'll see a body that's already atrophying, hunched over; they'll see me walk with a shuffling gait; they'll watch me use my hands like paws, clutching a spoon like a three-year-old; they'll hear my thick, half-intelligible speech; and they'll assume, they'll know, that such a person cannot possibly understand anything complicated or difficult.)
Postać zastanawia się nad osądami, jakie będą dokonywać nowi ludzie na podstawie jego wyglądu fizycznego i ograniczeń. Obawia się, że jego zanikowe ciało, niezręczne ruchy i niewyraźna mowa spowodują, że inni nie docenią jego możliwości umysłowych. Głębokie zaniepokojenie budzi wyraźny kontrast między jego stanem fizycznym a rzeczywistym rozumieniem złożonych idei.
Ta wewnętrzna walka uwydatnia rozdźwięk pomiędzy tym, jak ludzie go postrzegają, a jego prawdziwą inteligencją. Podkreśla szerszy temat społecznych założeń na temat jednostek opartych na widocznych cechach, ujawniając ból związany z niezrozumieniem i frustrację związaną z brakiem uznania za zdolności umysłowe pomimo wyzwań fizycznych.
