Lisede haftalık makale yerine şiir yazardım ve öğretmen de bunu kabul etti. Bu dürtünün tembellikten kaynaklandığına eminim. Şiirler denemelerden daha kısaydı.
(At high school, instead of the weekly essay, I would write a poem, and the teacher accepted that. The impulse was one of laziness, I'm certain. Poems were shorter than essays.)
Paul Muldoon'un sözleri yaratıcılık ile pragmatizm arasındaki ilginç bir kesişmeyi yansıtıyor. Denemeler yerine şiiri seçmenin ardındaki motivasyonun tembellik olduğunu içtenlikle kabul etme biçiminde doğal bir çekicilik var, ancak bu tembellik ironik bir şekilde yaratıcı bir eyleme yol açtı. Makale yerine şiir yazmak, yalnızca akademik beklentileri karşılamaya yönelik yenilikçi bir uyarlamayı göstermekle kalmıyor, aynı zamanda geleneksel eğitimin katı yapılarına karşı gençlerin isyanını da vurguluyor. Alıntı bize bazen sınırlamaların veya kısayolların yaratıcılığı engellemek yerine ilham verebileceğini hatırlatıyor. Öğretmeninin şiirlerini kabul etmesi, eğitimde farklı ifade biçimlerine açıklık anlamına gelir; bu, öğrencilerde yaratıcılığın teşvik edilmesi ve benzersiz seslerin geliştirilmesi açısından çok önemlidir. Alıntı, eğitim normlarıyla ilgili soruları ustaca gündeme getiriyor; her zaman standart beklentileri takip etmemiz mi gerekiyor, yoksa yaratıcı alternatifler eşit derecede değerli sonuçlar sunabilir mi? Aynı zamanda yaratıcılıkta verimlilik kavramına da değiniyor: Basit bir kısayol gibi görünen şey aslında daha derin bir katılım yöntemi olabilir. Dahası, Muldoon'un düşüncesi öz farkındalığı gösteriyor; tembelliği sadece ihmal olarak değil, farklı türde bir üretkenliğin katalizörü olarak kabul ediyor. Dürüstlük, yaratıcılık ve düşüncenin bu karışımı, bizi kısıtlamaların (zaman, çaba veya format) sanatsal ifadeyi beklenmedik ve ödüllendirici şekillerde nasıl şekillendirebileceğini yeniden düşünmeye davet ediyor.
