Toplumlarımızdaki rahatsızlık seviyeleri artıyor ya da öyle görünüyor. Teorik olarak çeşitliliği ve hoşgörüyü teşvik ediyoruz. Ama gerçek hayatta tüylerimizi diken diken edip kendi içimize çekiliyoruz.
(Discomfort levels in our societies are rising, or so it would seem. In theory, we invoke diversity and tolerance. But in real life, we raise our hackles and withdraw into ourselves.)
Alıntı, toplumsal uyumun idealleri ve gerçekleri arasındaki çarpıcı kopukluğun altını çiziyor. Pek çok toplulukta çeşitlilik ve hoşgörüye yönelik istek uyandıran bir inanç vardır; Daha zengin, daha canlı toplumlar yaratmak için farklılıklarımızın benimsenmesi gerektiğinin kabulü. Ancak gerginlik, rahatsızlık, korku ve önyargının çoğu zaman gerçek kabulü engellediği gerçek sosyal etkileşimlerde ortaya çıkar. Alışılmadık gelenekler, inançlar veya görünümlerle karşı karşıya kaldıklarında bireyler içgüdüsel olarak kendi sınırlarını savunma eğilimindedirler, bazen açıktan ziyade savunmacı tepkiler verirler. Bu davranış, kapsayıcı idealleri günlük pratiğe dönüştürmenin zorluğunu vurguluyor. Hissedilen rahatsızlık insani ve doğaldır, belirsizlik ve yabancılıktan kaynaklanmaktadır, ancak aynı zamanda sürekli eğitim ve empati oluşturma ihtiyacına da işaret etmektedir. Prensipte yalnızca hoşgörüyü desteklemek yeterli değildir; gerçek toplumsal ilerleme, rahatsızlığın yapıcı bir şekilde yönetildiği ve çeşitliliğin gerçekten takdir edildiği ortamların geliştirilmesini gerektirir. Teori ile pratik arasındaki bu uçurumun farkına varmak rahatsız edici olabilir ancak aynı zamanda büyüme için bir fırsat da sunar. Bu gerilimleri kabul eden ve korkuya dayalı tepkileri azaltmak için aktif olarak çalışan toplumların gerçek anlamda kapsayıcı alanlara dönüşme olasılıkları daha yüksektir. Sonuçta bu alıntı bize hoşgörünün sürekli bir süreç olduğunu, bilinçli çaba, anlayış ve gerçek bağ ve kabullenmeyi geliştirmek için konfor alanlarımızın dışına çıkma isteği gerektiren bir süreç olduğunu hatırlatır.
