Alıntı, sanatın geleceği hakkında önemli bir soruyu gündeme getiriyor ve farklı sanatsal alanlar arasındaki gözle görülür farklılığa dikkat çekiyor. Opera, tiyatro, müzik ve dans gibi performans sanatlarının dünya çapında canlılık ve büyüme yaşadığı görülüyor; bu da bu formların çağdaş izleyicilerle ve kültürel alakayla güçlü bir bağ kurduğunu gösteriyor. Yakınlıkları, canlı doğaları ve dinamik katılımları, süregelen çekiciliğine katkıda bulunan faktörler olabilir. Tersine, resim, heykel ve diğer fiziksel araçları içeren görsel sanatlar son kırk yılda uzun süreli bir durgunluk veya gerileme döneminde olarak tasvir ediliyor. Pop Art ve Minimalizm'in zirve dönemlerinden sonra önemli figürlerin etkisinin azaldığından söz edilmesi, geleneksel görsel sanat formlarında çığır açan liderlik veya yenilikçilik konusunda algılanan boşluğu göstermektedir. Bu durum bizi dijital teknolojinin ortaya çıkışının, kültürel tüketimdeki değişimlerin ve değişen estetiğin bu eğilime katkıda bulunup bulunmadığını düşünmeye davet ediyor. Aynı zamanda görsel sanatların eskisinden daha az görünür veya daha parçalı yeni alanlara doğru evrilip evrilmediği konusunda da düşünmeye sevk ediyor. Ayrıca bu açıklama bizi sanat tarihinin nasıl ilerlediğini ve etkinin nasıl ölçüldüğünü analiz etmeye, gerçekten etkili figürlerin hâlâ ortaya çıkıp çıkmadığını veya sanatsal büyüklük paradigmalarının değişip değişmediğini sorgulamaya teşvik ediyor. Sanatın geleceği bu farklılıkların uzlaştırılmasına, yeni ortamların benimsenmesine ve tüm disiplinlerde yeniliğin teşvik edilmesine bağlı olabilir. Farklı türlerin kültürel bağlamlara ve toplumsal ihtiyaçlara göre gelişip söndüğünü kabul etmek, çağdaş sanatın karmaşık manzarasını takdir etmemize yardımcı olabilir.