Bu alıntı, şiirin doğasında var olan derinliği ve zenginliği, özellikle de gerçek bir şairin elinden, çok güzel bir şekilde yansıtıyor. Yüzeydeki kelimelerin sadece bir giriş noktası olduğunu öne sürüyor; bunların altında birden fazla anlam, duygu ve içgörü katmanı yatıyor. Unutulmaz tek bir ayet yalnızca basit bir fikri iletmez; bunun yerine okuyucunun bakış açısına ve deneyimine bağlı olarak farklı yankı uyandıran karmaşık görüntüleri, duyguları ve felsefi düşünceleri iç içe geçirir.

Şiirin içindeki güç bu anlam yoğunluğundan gelir. Basit düzyazıdan farklı olarak şiir bizi yavaşlamaya ve her kelimenin veya ifadenin tadını çıkarmaya davet eder, zira onun tam özünün anında okumanın ötesine geçebileceğini bilir. Bu katmanlama, tekrarlanan okumaları, tartışmaları ve yorumları teşvik ederek her defasında okuyucunun iç dünyasını zenginleştirir.

Dahası, çok sayıda çağrışım, ton ve olasılık taşıyan kelimeleri sıkı kısıtlamalar içinde dikkatle seçmesi gereken şairin becerisini ve zanaatını vurgular. Anlamın bu sıkıştırılması, şiire düşünceyi, empatiyi ve duygusal bağı bu kadar derin ve kalıcı bir şekilde kışkırtma konusundaki eşsiz kapasitesini veren şeydir.

Daha geniş anlamda bu fikir, yüzeydeki unsurların daha önemli, çoğunlukla söylenmemiş gerçeklere açılan bir kapı görevi gördüğü birçok sanat ve iletişim biçimine genişletilebilir. Yaratıcı çalışmalardaki karmaşıklığı ve inceliği takdir etmemizi sağlar ve anlamlı ifadenin çoğu zaman hemen görünen veya duyulabilenin ötesine geçtiğini hatırlatır.

---Alfred de Musset---