Terence'in bu alıntısı, hukuki ve toplumsal sistemlerdeki temel bir paradoksa dikkat çekiyor. Kanunlar geleneksel olarak bir topluluk içinde düzeni, adaleti ve istikrarı teşvik etmek için tasarlanmıştır. Ancak yasalar aşırı derecede sert, katı hale geldiğinde veya bireysel koşullar dikkate alınmadan uygulandığında doğası gereği adaletsiz sonuçlara yol açabilir. Bu ifade, hukukun aşırı katı veya tavizsiz bir şekilde uygulanmasının, cezanın veya sonucun başlangıçtaki haksız fiili çok aştığı durumlara yol açabileceğini, dolayısıyla da onların desteklemesi gereken adalet ve hakkaniyet ilkelerini ihlal edebileceğini öne sürüyor. Gerçek dünya bağlamlarında bu durum, kasıt, pişmanlık veya rehabilitasyon potansiyeli dikkate alınmaksızın acımasız cezaların verildiği cezai hukuk sistemlerinde gözlemlenebilir. Bu tür örnekler genellikle kırgınlığı, eşitsizliği ve adalet kurumlarına olan inancın kaybolmasını teşvik ederek toplumsal zarara neden olur. Tersine, aynı zamanda kolluk kuvvetlerinin şefkat ve bilgelikle dengelenmesinin önemi üzerine düşünmeye de yol açar. Adil bir hukuk sistemi yalnızca yasaları desteklemekle kalmamalı, aynı zamanda onları insanın karmaşıklığını ve ahlaki inceliklerini dikkate alacak şekilde yorumlamalı ve uygulamalıdır. Toplumlar geliştikçe, yasallık kisvesi altında baskı araçları haline gelmek yerine adalete hizmet edecek şekilde yasaların sürekli olarak reform edilmesi sorunu devam etmektedir. Aşırı yasal önlemlerin tehlikelerini anlamak, etik hususları ve bireylerin onurunu yalnızca kurallara bağlı kalmaktan üstün tutan insani ve esnek bir yaklaşıma olan ihtiyacın altını çiziyor. Alıntı bize, hukukun aşırıya kaçıldığında temel amacı olan adalete hizmet etmekten sapabileceğini ve bizzat adaletsizliğin bir aracı haline gelebileceğini hatırlatıyor.