Çünkü ne için dua etmemiz gerektiğini bilmiyoruz.
(For we know not what we should pray for.)
Bu alıntı, manevi yolculuğumuzdaki derin alçakgönüllülüğün ve insan sınırlarının tanınmasının altını çiziyor. Bu, ihtiyaçlarımıza ilişkin anlayışımızın çoğu zaman kusurlu olduğunu ve gerçek duanın alçakgönüllü olmayı gerektirdiğini, yani gerçekte neyin kendi yararımıza olduğunu veya yaşamımızın neyi gerektirdiğini tam olarak kavrayamadığımızı kabul etmeyi gerektirir. Çoğu zaman kendimizi arzularımızın, korkularımızın veya sınırlı bakış açılarımızın rehberliğinde belirli sonuçlar için dua ederken buluruz. Ancak bu alıntı bizi daha yüksek bir bilgeliğe güvenmeye davet ediyor ve en içten dualarımızın bile ilahi rehberlik olmadan yetersiz veya yanlış yönlendirilebileceğini ima ediyor. İnanlıları duaya açıklıkla yaklaşmaya, önyargılı düşüncelerinden vazgeçmeye ve ilahi olanın anlayışlarının ötesinde çalışmasına izin vermeye teşvik eder. Bu bakış açısı sabrı ve imanı teşvik eder, Allah'ın hikmet ve planlarının insan kavrayışını aştığını vurgular. Aynı zamanda acı ya da belirsizlik zamanlarında rahatlık sağlar ve bize ne için dua etmemiz gerektiğini bilmemenin doğal olduğunu ve ilahi takdirin sonuçta bizim gerçek iyiliğimizle uyumlu olduğunu - tasavvur ettiğimizden farklı olsa da - hatırlatır. Bunun farkına varmak, daha derin bir alçakgönüllülüğe ve maneviyatımızla daha gerçek bir bağlantıya yol açabilir, benmerkezci ricaların ötesine geçerek ilahi olanla daha güvenilir bir iletişime geçebilir. Bu nedenle alıntı, bizi tüm cevapların veya kontrolün bizde olduğu yanılsamasından vazgeçmeye zorluyor, bizi Tanrı'nın içgörüsünün bizimkinden üstün olduğu inancıyla dinlenmeye davet ediyor ve sonuçta bizi hemen anlayamayacağımız şekillerde büyümeye, iyileşmeye ve doyuma doğru yönlendiriyor.
