Graff, Ender'i mücadele ettirmek için izole etmişti. Yetenekli olduğunu değil, herkesten çok daha iyi olduğunu kanıtlamak için. Saygıyı ve dostluğu kazanmanın tek yolu buydu. Bu onu her zamankinden daha iyi bir asker yaptı. Bu aynı zamanda onu yalnız, korkmuş, öfkeli ve güvensiz kılıyordu. Ve belki bu özellikler de onu daha iyi bir asker yaptı.
(Graff had isolated Ender to make him struggle. To make him prove, not that he was competent, but that he was far better than everyone else. That was the only way he could win respect and friendship. It made him a better soldier then he would ever have been otherwise. It also made him lonely, afraid, angry, untrusting. And maybe those traits, too, made him a better soldier.)
"Ender'in Oyunu"ndaki Graff karakteri, Ender'i kasıtlı olarak izole ederek onu akranlarının ötesine geçmeye zorlayan zorlu bir ortam yaratır. Zorluklara rağmen bu strateji, Ender'in yeteneklerini geliştirmeyi ve sadece yetkin olmakla elde edemeyeceği saygı ve kabulü kazanmasını sağlamayı amaçlıyor. Bu yöntem sonuçta Ender'i farklı bir sosyal ortamda olabileceğinden daha üstün bir askere dönüştürür.
Ancak bu izolasyon, Ender üzerinde ağır bir duygusal yüke neden olur ve yalnızlık, korku ve öfke duygularına yol açar. Bu olumsuz duygular başkalarına karşı güven eksikliğine katkıda bulunurken aynı zamanda bir asker olarak becerilerinin keskinleşmesine de hizmet eder. Mükemmellik adına yapılan fedakarlıkların, bu kadar yoğun baskıya eşlik eden kişisel mücadelelere değip değmeyeceği sorusunu gündeme getiriyor.
