Çoğu zaman Ruslara karşı nöbet tutuyorum. Karanlıkta onların formlarının sopa leylekleri, büyük kuşlar gibi hareket ettiği görülüyor. Tel çite yaklaşıp yüzlerini ona yaslıyorlar. Parmakları ağın çevresine dolanıyor.
(I am often on guard over the Russians. In the darkness one sees their forms move like stick storks, like great birds. They come close up to the wire fence and lean their faces against it. Their fingers hook round the mesh.)
Bu alıntı, bir dikkatli olma ve sessiz gözlem anını canlı bir şekilde yakalıyor. Rusların karanlıkta sopa leylekleri veya büyük kuşlara benzeyen formlarını görme imgesi, gecenin tekinsizliğini ve biraz da ürkütücü sessizliğini çağrıştırıyor. Sessiz gerilimi ve bilinmeyen ya da muhtemelen tehditkar bir varlığa yakınlık hissini vurgular. Tel çite bastırılmış yüzleri ve ağın etrafına dolanan parmakları, sanki yakın sınırlarının ötesindeki bir şeyi özlüyorlar ya da ona nüfuz etmeye çalışıyorlarmış gibi, merak, özlem ve belki de umutsuzluk karışımını vurguluyor. Sahne, gözetleme, hapsetme ve insanın ayrılık anlarında bağlantı kurma veya anlayış arama eğilimi temalarını akla getiriyor. Karanlık ve görüntüler, toplumun veya çatışma bölgelerinin sınırlarında varlığını sürdüren bilinmeyen ve tehditkar faktörler için metafor görevi görüyor. Bize, huzursuzluk veya karantina zamanlarında başkalarının davranışlarını gözlemleme ve deşifre etme yönündeki insan içgüdüsünü hatırlatır. Bu tür görüntüler aynı zamanda evrensel izlenme veya kısıtlanma deneyimine ve gerilim anlarında meydana gelen incelikli, çoğunlukla sessiz etkileşimlere de değinmektedir. Genel olarak alıntı, insan gözleminin doğası, koruduğumuz sınırlar (hem fiziksel hem de psikolojik) ve zor koşullarda dikkatli olduğumuz anlara eşlik eden sessiz, ısrarcı umutlar veya korkular hakkında düşünmeye teşvik ediyor.
