Ben bu sanatçı rolünü ve beyaz kutulu bir kuruma dönüşen 'zenci' rolünü oynuyorum. Bu bir nevi kendi kendine belirlenmiş bir rol: kendini belirlenmiş zenci.
(I am performing this role of the artist and this role of the 'negress' coming into a white-box institution. It's kind of a self-appointed role: the self-designated negress.)
Bu alıntı, özellikle ırk ve sanatın kesiştiği bağlamlarda, kimliğin karmaşık, edimsel doğasını vurguluyor. Muhtemelen bir sanatçı olan konuşmacı, bilinçli olarak ırksal kimliği, özellikle de tarihsel olarak ırksal stereotipler ve saldırgan çağrışımlarla dolu bir terim olan 'zenci' kimliğini somutlaştıran roller üstleniyor. Kendi kendini atama eylemi, çoğunlukla beyaz ve Avrupa merkezli olan sanat kurumlarında yer alan geleneksel güç yapılarına ve toplumsal normlara kasıtlı bir meydan okumayı akla getiriyor. Sanatçı, bilinçli olarak bir ırksal kimliği 'gerçekleştirmeyi' seçerek, yalnızca ırksal temsilin özgünlüğünü ve sınırlarını sorgulamakla kalmıyor, aynı zamanda kültürel mekânlardaki ırksal dinamikleri de açığa çıkarıyor. Bu kendini tanımlama, ırksal kimliğin nasıl ifade edildiği ve algılandığı konusunda aracılık öne süren bir direniş biçimi olarak yorumlanabilir. Irk, sanat ve kurumsal eleştirinin kesişimselliğine ışık tutuyor. 'Beyaz kutu kurumu' teriminin kullanılması, bu tür performansları potansiyel olarak kolaylaştıran veya karmaşıklaştıran şeffaf, belki de kısıtlayıcı bir alan fikrini daha da vurgulamaktadır. Genel olarak alıntı, ırkçı kimliğin performansa dayalı bir eylem olduğu konusunda provokatif bir duruşu özetliyor ve izleyicileri sanat ve toplum kurumlarının ırksal stereotipleri nasıl sürdürdüğünü veya bunların yıkılmasına nasıl olanak sağladığını düşünmeye itiyor. Performatif yaklaşım, bu kısıtlayıcı çerçeveler içerisinde ırk ve kültür anlayışımızı şekillendiren özgünlük, temsil ve güç dinamikleri üzerine düşünmeye teşvik eder.
