Yulaf ezmesine girdim. Aynı seviyeler- şimdi yulaf, iyi kurutulmuş, ama çok iyi sulanmamış, sonra susuz işçiler tarafından toplanan kavrulmuş üzümlerden yapılmış, yarı tatsız kuru üzüm, sonra fırıncı koştu. Bütün kurabiye o kadar acele edildi, sanki hızlı yemek zorunda kaldım ya da bir şekilde beni yiyordu.
(I bit into the oatmeal. Same levels- now the oats, well dried, but not so well watered, then the raisins, half tasteless, made from parched grapes, picked by thirsty workers, then the baker, rushed. The whole cookie was so rushed, like I had to eat it fast or it would, somehow, eat me.)
Geçit, yulaf ezmesi kurabiyesi yeme deneyiminde derin bir hayal kırıklığı duygusunu yansıtır. Konuşmacı, yulafın kuru olduğunu ve kuru üzümlerin lezzetten yoksun olduğunu fark ederek pişirme sürecinde bakım ve dikkat eksikliği öneriyor. Bu tasvir, rahatlık ve zevk sağlaması gereken yiyeceklerden dolayı açığa çıkarılmayan ve memnuniyetsizlik duygularını çağrıştırıyor.
Dahası, kurabiyenin acele görüntüleri, yaşamın aceleci doğası ve deneyimlerin kalitesi üzerindeki etkisi, hatta bir kurabiye yemek kadar basit bir şey hakkında daha geniş bir yorum anlamına gelir. Tarif edilen aciliyet, bir kaygı duygusu uyandırır, sanki hoparlör, kurabiyenin geçici sevinci kaybolmadan veya daha da kötüsü, onları kendi kaos ve ihmal duygularıyla rezonansa sokacak şekilde ezmek gibi hisseder.
