Candice Bergen'in bu alıntısı kimlik ve toplumsal cinsiyet rollerine, özellikle de erkek çocuklara yansıtılan beklentilere dair düşünceli bir yansıma sunuyor. Toplumsal stereotiplerle ilgili olarak kişinin mücadelelerinin ve özelliklerinin kişisel olarak kabul edilmesini vurgular. Bergen, genellikle yetişkin yaşamının ve kişisel başarının önemli yönleri olarak görülen ilişkilerde finansal ihtiyaç ve beceri eksikliğini kabul ediyor. En çok göze çarpan şey, erkek çocukların anlaşılması zor ve bağlanma konusunda şüpheci olduğu yönündeki geleneksel imajla karşılaştırıldığında, kendi kişiliğinin (ya da belki de onun algısının) bu özelliklerle uyumlu olduğunu öne sürüyor.

Bu alıntı bizi davranışlarımızın ne kadarının kültürel beklentilerden etkilendiğini ve hatta kısıtlandığını düşünmeye davet ediyor. Bergen, kendi doğasını bir toplumsal cinsiyet stereotipiyle eşitleyerek, duygusal uygunluğun veya finansal yeteneğin kesinlikle cinsiyete bağlı özellikler olduğu fikrine incelikli bir şekilde meydan okuyor. Toplumsal varsayımların bireysel öz farkındalığı ve davranışı nasıl şekillendirebileceğini sorgulamaya kapı açar. Belki de toplumsal etiketler kaldırıldıktan sonra cinsiyetler arasında fark edilmeyen bir ortak nokta olduğunu öne sürüyor.

Dahası, "sabitlenmesi zor ve bağlılığa karşı ihtiyatlı" sözü derinden yankı buluyor çünkü bu duygular erkeklere veya kızlara özel değil, evrensel insan deneyimleridir. Bağlantı kurma, açılma veya taahhütleri sürdürme mücadelesi, cinsiyetten bağımsız olarak birçok kişinin boğuştuğu bir şeydir. Bu samimi itiraf sayesinde Bergen, insanın karmaşıklığını yargılamadan kabul ederek empati ve anlayış duygusunu geliştiriyor.

Sonuç olarak bu alıntı, basmakalıp kalıpların ötesine bakmamız, paylaşılan zayıf noktaları tanımamız ve önyargılı kavramlar olmadan bireyselliği takdir etmemiz konusunda ince bir hatırlatma görevi görüyor.