Bilge olduğunu biliyorum. Gerçek bir hikaye duyduğunuzda, sanatı ne olursa olsun, kanıtları ne olursa olsun ona tepki veren bir yanınız vardır… Hikayenin doğru olduğuna inanırsınız çünkü ona içinizin derinliklerindeki o hakikat duygusuyla karşılık verirsiniz. Ancak bu doğruluk duygusu, bir hikayenin gerçekliğine değil... {daha ziyade} bir hikayenin nedenselliğine - evrenin işleyişini aslına sadık bir şekilde gösterip göstermediğine - yanıt vermez.
(I know that you are wise. When you hear a true story, there is a part of you that responds to it regardless of art, regardless of evidence…You believe that the story is true, because you responded to it from that sense of truth deep within you. But that sense of truth does not respond to a story's factuality...{rather} to a story's causality - whether it faithfully shows the way the universe functions.)
Orson Scott Card'ın "Xenocide" adlı eserinde yazar, gerçek ile hikaye anlatımı arasındaki derin bağlantıyı araştırıyor. Bireyler gerçek bir anlatıyla karşılaştıklarında, sanatsal değerinden veya olgusal doğruluğundan bağımsız olarak, içgüdüsel olarak onunla yankılandıklarını öne sürüyor. Bu bağlantı, salt ampirik kanıtların ötesinde var olan içsel bir hakikat anlayışını yansıtır ve okuyucuların bir hikayenin gerçekliğini hissetmesine olanak tanır.
Card, bu derin hakikat duygusunun sunulan gerçeklerden değil, daha ziyade bir hikayenin varoluşun altında yatan ilkeleri ve nedenselliği ne kadar iyi yakaladığından kaynaklandığını vurguluyor. Anlatının evrenin işleyişini yansıtma yeteneği, okuyucunun daha derin bir gerçeklik duygusuna sahip olmasını sağlar ve etraflarındaki dünyaya dair daha derin bir anlayışı ortaya çıkarır.
