Bu alıntı, duygusal olarak kendini koruma ve entelektüel verimlilik ilkesini özetlemektedir. Tartışmalara veya münakaşalara katılmak zihinsel enerji, tevazu ve açık fikirlilik gerektirir. Kendimizi, değerlerini, bilgilerini veya muhakeme yöntemlerini temelden kusurlu veya saygıya değer bulmadığımız bireylerin görüşlerine tabi tuttuğumuzda, çoğu zaman zamanımızı ve duygusal kaynaklarımızı anlamlı bir getirisi olmadan tüketen nafile bir alıştırmaya girişmiş oluruz. Bu tutum, sosyal etkileşimlerde ayırt etmenin öneminin altını çizerek, bilişsel ve duygusal enerjilerimizi nereye ve kiminle harcayacağımız üzerinde kontrol sahibi olduğumuzun altını çizer. Görüşlerini göz ardı ettiğimiz insanlarla tartışmamayı seçerek zihinsel açıklığımızı ve bütünlüğümüzü üstü kapalı olarak korumuş oluruz. Aynı zamanda kişinin kendi standartlarını ve sınırlarını tanıyan güven ve kişisel farkındalık duygusunu da yansıtır. Dahası, bu zihniyet, gereksiz çatışma ve hayal kırıklıklarına karşı bir koruma görevi görebilir ve bunun yerine, katılımımızı hak edenlerle yapıcı, saygılı diyaloglara odaklanmamıza olanak tanır. Bununla birlikte, başkalarının düşüncelerine ilişkin yargılarımızın sağlam temellere dayandığından ve önyargı ya da aceleci varsayımlara dayanmadığından emin olmamız gerektiğini de hatırlatmak isteriz. Seçici olmak, muhalefeti keyfi olarak reddetmek anlamına gelmez; bunun yerine çabalarımızı büyüme ve anlayışa yol açma ihtimalinin en yüksek olduğu yere yatırmayı seçmek anlamına gelir. Genel olarak bu alıntı, sosyal etkileşimlerde bilgeliği savunur ve her görüşün zamanımızı veya duygusal yatırımımızı hak etmediğini kabul ederek seçici katılım yoluyla kendine saygıyı savunur; bu, kişisel barışı ve bütünlüğü teşvik eden bir tutumdur.