Bir zamanlar kendini ikiye bölen bir adamın hikayesini duymuştum. Bir kısım hiç değişmemişti; diğeri büyüdü ve büyüdü. Değişmeyen kısım hep doğruydu, Büyüyen kısım hep yeniydi Ve merak ettim masal bittiğinde, Hangi kısmı bendim, hangisi sendin.
(I once heard a tale of a man who split himself in two.The one part never changed at all; the other grew and grew.The changeless part was always true, The growing part was always new,And I wondered, when the tale was through, Which part was me, and which was you.)
Orson Scott Card'ın "Children of the Mind" adlı eserinde iki ayrı parçaya ayrılan bir adamın düşündürücü bir hikayesi var. Bir yarısı sabit ve değişmez kalarak istikrarı ve gerçeği simgeliyor, diğer yarısı ise yaşamın dinamik doğasını temsil eden büyüme ve dönüşümü deneyimliyor. Bu metafor, bireylerin değişim ve süreklilik ortasında kimlikleriyle boğuştuğu insan varoluşunun ikiliğini göstermektedir.
Anlatı, kendi hayatlarımız üzerine düşünmeye teşvik ediyor: Hangi yön, gerçek benliğimizle daha uyumlu? Değişmeyen ilkelerimizle mi tanımlanıyoruz, yoksa deneyimlerimiz ve gelişimimiz gerçekte kim olduğumuzu şekillendiriyor mu? Bu derin keşif, kimliklerimizi ve içimizdeki kalıcı ile gelişen arasındaki etkileşimi sorgulamamıza neden oluyor.
