Çalışmak istiyorum; Film yapmayı o kadar çok seviyorum ki; Umarım birbiri ardına yapabilirim. Sette olmak beni mutlu ediyor, yani... Ne kadar çok yapabilirsem o kadar iyi.
(I wanna work; I love so much making films; I hope I can do one after the other. Being on set is what makes me happy, so... The more I can, the better.)
Alice Braga'nın bu sözü, film yapımcılığı zanaatına yönelik derin bir tutkuyu ve bağlılığı özetlemektedir. Bu sadece sanata olan sevgiyi değil, aynı zamanda yaratıcı sürecin kendisinde (bu durumda sette olmak) bulunan derin bir tatmin duygusunu da ortaya koyuyor. "Birbiri ardına" film yapmaya devam etme yönündeki yinelenen arzu, sanatçının ifade etme, gelişme ve sürekli olarak yapmaktan hoşlandığı şeye dahil olma konusundaki doyumsuz açlığını ifade eder. Böyle bir coşkuya tanık olmak ilham verici çünkü başarı hakkındaki tartışmalarda sıklıkla gözden kaçırılan önemli bir unsuru vurguluyor: Şöhretin veya parasal kazancın ötesinde, işin kendisinden alınan keyif.
Üstelik bu alıntı tutarlılığı ve azmi vurguluyor. "Ne kadar çok yapabilirsem o kadar iyi" ifadesi, her fırsatı kucaklayan ve kişinin mutluluğunu ateşleyen şeyle meşgul olmaya yönelik bir zihniyeti yansıtıyor. Bu yaklaşım, tatminin yalnızca uzak başarılardan ziyade genellikle günlük eziyetlerde bulunduğunun bir hatırlatıcısıdır. Aktörler ve film yapımcıları da dahil olmak üzere pek çok yaratıcı profesyonel için zanaatlarına aktif katılım sadece bir kariyer değil aynı zamanda kişisel bir anlam kaynağıdır.
Sonuçta Alice Braga’nın sözleri bizi, bizi gerçekten mutlu eden şeyin peşinden koşmaya amansız bir şevkle motive ediyor. Çabalarımızı yönlendiren yakıt olarak tutkuyu benimsemeyi ve sevdiğimiz şeye sık sık geri dönmenin başlı başına bir başarı biçimi olduğunu kendimize hatırlatmayı teşvik eder. Alıntı, yaratıcı çalışmanın gerektirdiği zorluklar karşısında sıcaklık ve dürüst bir ilham getiriyor.
